---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Chapter 2 : Free and Open Source Software

## Chapter 2 : Free and Open Source Software

Richard Stallman had been fascinated with computers ever since he, as a young boy in the early 1960s, borrowed programming manuals from his summer camp counselors. There hadn’t been a computer in sight—back then these machines would easily cost over $100,000 each—but he wasn’t going to let that little detail spoil his fun. He spent the trip writing out entire programs on paper.

It would take a few more years until the young New Yorker first got acquainted with the real deal. In 1970, fresh out of high school, the now seventeen-year-old Stallman landed a summer job at the IBM Scientific Center in Manhattan, where he was tasked with writing a numerical analysis program. He finished the project within just a few weeks, which allowed him to spend the rest of his summer at the research facility designing a text editor and a programming language processor just for the fun of it.

After that summer, Stallman enrolled to study physics at Harvard. He could carry on programming in the university’s fairly new computer center, but after a while he also began scouting for other hosted computers at different universities and computing facilities in Cambridge. He learned that a particularly powerful machine was hosted at MIT’s Artificial Intelligence Lab (AI Lab), a research center founded by two pioneers in the field of AI—John McCarthy and Marvin Minsky—and financed by the US Department of Defense on a no-strings-attached basis.

The Harvard student decided that he wanted to study the MIT computer’s documentation, to gather more information about the machine, and to understand how it differed from what they had at Harvard. But on visiting the AI Lab, Stallman learned that they didn’t have any such documentation.

Instead, they gave him a job.

It was indicative of the rather anarchic culture at the AI Lab. The people running the research center didn’t care much for experience or qualifications; what they truly valued was skill and potential. It was obvious that this Harvard whiz kid who visited the lab just to study their computer’s documentation would be a great fit.



## **บทที่ 2 : ซอฟต์แวร์ฟรีและโอเพ่นซอร์ส**

ริชาร์ด สตอลแมน หลงใหลในคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่เขายังเป็นเด็กชายในช่วงต้นทศวรรษ 1960 โดยยืมคู่มือการเขียนโปรแกรมจากที่ปรึกษาค่ายฤดูร้อนของเขา แม้ไม่เคยเห็นคอมพิวเตอร์เลยสักเครื่อง เพราะในสมัยนั้นเครื่องพวกนี้มีราคาแพงกว่า 100,000 ดอลลาร์ต่อเครื่องอย่างง่ายดาย แต่เขาก็ไม่ยอมให้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นั้นมาทำให้ความสนุกของเขาเสียไป เขาใช้เวลาระหว่างการเดินทางเขียนโปรแกรมทั้งหมดลงบนกระดาษ

อีกไม่กี่ปีต่อมา ชาวนิวยอร์กหนุ่มจึงได้รู้จักกับของจริงเป็นครั้งแรก ในปี 1970 หลังจากจบมัธยมปลาย สตอลแมนวัย 17 ปีได้งานฤดูร้อนที่ IBM Scientific Center ในแมนฮัตตัน ที่ซึ่งเขาได้รับมอบหมายให้เขียนโปรแกรมวิเคราะห์เชิงตัวเลข เขาทำโครงการเสร็จภายในเพียงไม่กี่สัปดาห์ ทำให้เขาใช้เวลาที่เหลือในช่วงฤดูร้อนที่สถาบันวิจัยออกแบบโปรแกรมแก้ไขข้อความและโปรเซสเซอร์ภาษาโปรแกรมเพียงเพื่อความสนุกเท่านั้น

หลังจากฤดูร้อนนั้น สตอลแมนสมัครเรียนฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เขาสามารถเขียนโปรแกรมต่อไปได้ในศูนย์คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยที่ค่อนข้างใหม่ แต่หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็เริ่มสำรวจหาคอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยและสถานที่ประมวลผลอื่นๆ ในเมืองเคมบริดจ์ เขารู้ว่ามีเครื่องที่ทรงพลังเป็นพิเศษติดตั้งอยู่ที่ห้องปฏิบัติการปัญญาประดิษฐ์ของ MIT (AI Lab) ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยที่ก่อตั้งโดยผู้บุกเบิกสองคนในสาขาปัญญาประดิษฐ์ คือ จอห์น แมคคาร์ธีและมาร์วิน มินสกี้ โดยได้รับเงินทุนจากกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ โดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆ

นักศึกษาฮาร์วาร์ดตัดสินใจว่าเขาต้องการศึกษาเอกสารคอมพิวเตอร์ของ MIT เพื่อรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเครื่องและเข้าใจว่ามันแตกต่างจากที่พวกเขามีที่ฮาร์วาร์ดอย่างไร แต่เมื่อไปเยี่ยมชม AI Lab สตอลแมนก็ได้รู้ว่าพวกเขาไม่มีเอกสารดังกล่าวเลย

แต่แทนที่จะให้เอกสาร พวกเขากลับให้งานเขาทำ

มันบ่งบอกถึงวัฒนธรรมที่ค่อนข้างอนาธิปไตยที่ AI Lab คนที่ดำเนินการศูนย์วิจัยไม่สนใจประสบการณ์หรือคุณสมบัติมากนัก สิ่งที่พวกเขาให้คุณค่าจริงๆ คือทักษะและศักยภาพ มันเป็นที่ชัดเจนว่าเด็กฉลาดจากฮาร์วาร์ดคนนี้ที่มาเยี่ยมชมแลปเพียงเพื่อศึกษาเอกสารคอมพิวเตอร์ของพวกเขาน่าจะเหมาะกับที่นี่มาก
