---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Anarchism

## Anarchism

Indeed, the AI Lab’s computer itself was free to use, by anyone, without restrictions. Employees as well as visitors of the lab could use the machine at any time they wanted, and access or even edit any program or file that was on it. The machine operated as a shared resource, available to all.

This did open the door to potential complications. Anyone who used an ITS computer could, for example, delete any file, even if they hadn’t created it. Similarly, if someone crashed the machine, it disrupted every active user’s process.

But in practice, such incidents were rare. Destroying someone else’s work had no place in hacker culture, and while crashing the computer would be an annoyance for other users, it also gave them an opportunity to collaborate in debugging the code and finding a fix for whatever caused the crash.

This had been very different at the computer environments at the IBM Scientific Center and Harvard that Stallman had become accustomed to. Those machines were designed around security features that required some people to have more powers than others: certain programs were only accessible to selected users, like system administrators or some professors. The “elite”—those with privileged accounts—could unilaterally decide what others could and could not do on the machines, which meant that regular users had to frequently ask for help or permission.

Stallman’s new colleagues at the AI Lab were disgusted by these policies. In their view, these administrators had essentially set up police states in their respective computer environments, claiming for themselves the authority to control other users.

Now that he experienced their free alternative, Stallman resoundingly agreed with them. While the AI Lab was proving that their form of anarchy could facilitate a fruitful working environment, he became convinced that these restrictive and controlled systems essentially represented a digital form of fascism.

“Users of our system were free men, asked to behave responsibly. Instead of an elite of power, we had an elite of knowledge, composed of whoever was motivated to learn,” Stallman later wrote. “Since nobody could dominate others on our machine, the lab ran as an anarchy. The visible success of this converted me to anarchism. To most people, ‘anarchy’ means ‘wasteful, destructive disorder’, but to an anarchist like me it means voluntary organization as needed, with emphasis on goals, not rules and no insistence on uniformity for uniformity's sake.”

Although Stallman was not exactly an anarchist in the fullest sense of the word—he still believed that the state carried out many important functions (including funding the AI Lab)—he thought the anarchist model could work in other computing environments, too. Indeed, it was around this same time that hacker culture first started spreading outside of MIT, most notably to Stanford University, which got its own AI Lab. By the early 1970s, the hacker community established a new base in the San Francisco Bay Area.

And Stallman believed that hacker culture would be viable beyond the academic domain as well. With the AI Lab as a successful showcase, perhaps the free and collaborative ethos could become a model for the nascent computer revolution.

## **อนาธิปไตย**

อันที่จริง คอมพิวเตอร์ของ AI Lab เองก็ใช้งานได้ฟรี โดยใครก็ได้ โดยไม่มีข้อจำกัด พนักงานรวมถึงผู้มาเยี่ยมชมแลปสามารถใช้เครื่องได้ทุกเมื่อที่ต้องการ และเข้าถึงหรือแม้กระทั่งแก้ไขโปรแกรมหรือไฟล์ใดก็ได้ที่อยู่ในนั้น เครื่องทำงานเป็นทรัพยากรที่ใช้ร่วมกัน พร้อมใช้งานสำหรับทุกคน

สิ่งนี้เปิดประตูสู่ความยุ่งยากที่อาจเกิดขึ้น ใครก็ตามที่ใช้คอมพิวเตอร์ ITS สามารถลบไฟล์ใดก็ได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ผู้สร้างก็ตาม ในทำนองเดียวกัน หากใครทำให้เครื่องล่ม มันก็จะขัดขวางกระบวนการของผู้ใช้ที่ใช้งานอยู่ทุกคน

แต่ในทางปฏิบัติ เหตุการณ์ดังกล่าวหาได้ยาก การทำลายงานของคนอื่นไม่มีที่ยืนในวัฒนธรรมแฮกเกอร์ และในขณะที่การทำให้คอมพิวเตอร์ล่มจะรบกวนผู้ใช้คนอื่น แต่มันก็ให้โอกาสพวกเขาร่วมมือกันในการดีบักโค้ดและหาวิธีแก้ไขสิ่งที่ทำให้เครื่องล่ม

นี่แตกต่างจากสภาพแวดล้อมคอมพิวเตอร์ที่ IBM Scientific Center และ Harvard ที่สตอลแมนคุ้นเคย เครื่องเหล่านั้นได้รับการออกแบบโดยมีคุณสมบัติด้านความปลอดภัยที่กำหนดให้บางคนมีอำนาจมากกว่าคนอื่น: โปรแกรมบางอย่างสามารถเข้าถึงได้เฉพาะผู้ใช้บางคนเท่านั้น เช่น ผู้ดูแลระบบหรือศาสตราจารย์บางคน "ชนชั้นสูง" เหล่านี้ ผู้มีบัญชีพิเศษ สามารถตัดสินใจได้ฝ่ายเดียวว่าคนอื่นสามารถทำอะไรได้บ้างบนเครื่อง ซึ่งหมายความว่าผู้ใช้ทั่วไปต้องขอความช่วยเหลือหรือขออนุญาตบ่อยๆ

เพื่อนร่วมงานใหม่ของสตอลแมนที่ AI Lab รังเกียจนโยบายเหล่านี้ ในมุมมองของพวกเขา ผู้ดูแลระบบเหล่านี้ได้สร้างรัฐตำรวจในสภาพแวดล้อมคอมพิวเตอร์ของตนโดยอ้างอำนาจในการควบคุมผู้ใช้คนอื่น

ตอนนี้ที่เขาได้สัมผัสทางเลือกเสรีของพวกเขา สตอลแมนก็เห็นด้วยกับพวกเขาอย่างดังก้อง ในขณะที่ AI Lab พิสูจน์ให้เห็นว่ารูปแบบอนาธิปไตยของพวกเขาสามารถสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่มีประสิทธิผล เขาเชื่อมั่นว่าระบบที่จำกัดและควบคุมเหล่านี้แท้จริงแล้วเป็นตัวแทนของรูปแบบฟาสซิสต์ในโลกดิจิทัล

สตอลแมนเขียนในภายหลังว่า "ผู้ใช้ระบบของเราเป็นคนเสรี ที่ถูกขอให้ปฏิบัติตนอย่างรับผิดชอบ แทนที่จะมีชนชั้นสูงแห่งอำนาจ เรามีชนชั้นสูงแห่งความรู้ ที่ประกอบด้วยใครก็ตามที่มีแรงจูงใจในการเรียนรู้" "เนื่องจากไม่มีใครสามารถครอบงำคนอื่นบนเครื่องของเราได้ แลปจึงดำเนินไปแบบอนาธิปไตย ความสำเร็จอย่างเห็นได้ชัดของสิ่งนี้เปลี่ยนผมให้เป็นพวกอนาธิปไตย สำหรับคนส่วนใหญ่ 'อนาธิปไตย' หมายถึง 'ความวุ่นวายที่สิ้นเปลืองและทำลายล้าง' แต่สำหรับนักอนาธิปไตยอย่างผม มันหมายถึงการจัดการด้วยความสมัครใจตามความจำเป็น โดยเน้นที่เป้าหมาย ไม่ใช่กฎเกณฑ์ และไม่ยืนกรานความเหมือนเพื่อความเหมือนเอง"

แม้ว่าสตอลแมนจะไม่ใช่นักอนาธิปไตยอย่างเต็มความหมายของคำนี้ เขายังเชื่อว่ารัฐทำหน้าที่สำคัญหลายอย่าง (รวมถึงให้ทุน AI Lab) แต่เขาคิดว่าแบบจำลองอนาธิปไตยสามารถใช้ได้ในสภาพแวดล้อมคอมพิวเตอร์อื่นๆ ด้วย อันที่จริง ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองที่วัฒนธรรมแฮกเกอร์เริ่มแพร่กระจายออกนอก MIT โดยเฉพาะอย่างยิ่งไปยังมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ซึ่งมี AI Lab ของตัวเอง ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1970 ชุมชนแฮกเกอร์ได้สถาปนาฐานที่มั่นแห่งใหม่ในพื้นที่อ่าวซานฟรานซิสโก

และสตอลแมนเชื่อว่าวัฒนธรรมแฮกเกอร์จะเป็นไปได้นอกเหนือจากโดเมนวิชาการด้วย ด้วย AI Lab เป็นตัวอย่างที่ประสบความสำเร็จ บางทีจริยธรรมแบบเสรีและร่วมมือกันอาจกลายเป็นต้นแบบสำหรับการปฏิวัติคอมพิวเตอร์ที่กำลังเกิดขึ้น
