---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Common Understanding

## Common Understanding

The bazaar model can produce high-quality code. But quality isn’t a given. As per Linus’s Law, high-quality code requires there to be enough “eyeballs,” that is, contributors.

FOSS projects usually don’t have the resources to offer financial rewards to potential contributors, while real-world power relationships are easily ignored in the context of free and open source development, and, as Raymond also pointed out in his essay, coercion was of course out of scope entirely on “the anarchist’s paradise we call the Internet.” Attracting contributors has therefore turned out to be a crucial skill for free and open software developers.

Drawing from nineteenth-century Russian anarchist Pyotr Alexeyevich Kropotkin, Raymond explained that project leaders had to learn to recruit and energize effective communities of interest based on the principle of common understanding. To get developers to contribute, a project’s lead needs to figure out how contributing to the project benefits these developers. Incentives would have to align around some shared goal, Raymond proposed, a “severe effort of many converging wills.”

What this actually means is that no one is really in charge of bazaar-style FOSS projects. A project’s leader cannot steer the project in an unpopular direction without losing the developers he so crucially needs. Under the bazaar model, software is in a very real way controlled by its body of contributors, each with their own personal reason to be involved.

When these incentives do align, and such a body of contributors is willing to work towards a common goal, the results can be incredible. Even though no one is ever really in charge, these large-scale collaborations between strangers with widely diverging levels of knowledge and skill, have managed to produce highly complex programs, the Linux kernel only being one example of many.

In this way, free and open source software development resembles that other form of large-scale leaderless collaboration: free markets. Like free markets, FOSS projects consist only of voluntary interactions, they utilize the knowledge distributed across participants, and perhaps most interesting of all, they can outperform top-down forms of organization.

Like free markets, free and open software projects could form a spontaneous order.

Raymond:

“The Linux world behaves in many respects like a free market or an ecology, a collection of selfish agents attempting to maximize utility which in the process produces a self-correcting spontaneous order more elaborate and efficient than any amount of central planning could have achieved.”

## **ความเข้าใจร่วมกัน**

โมเดลบาซาร์สามารถผลิตโค้ดคุณภาพสูงได้ แต่คุณภาพไม่ได้รับประกัน ตามกฎของลีนุส โค้ดคุณภาพสูงต้องการ "ดวงตา" ที่เพียงพอ นั่นคือ ผู้ร่วมพัฒนา

โครงการ FOSS มักไม่มีทรัพยากรเพียงพอที่จะเสนอรางวัลทางการเงินให้กับผู้ร่วมพัฒนาที่มีศักยภาพ ในขณะที่ความสัมพันธ์เชิงอำนาจในโลกแห่งความเป็นจริงถูกมองข้ามได้ง่ายในบริบทของการพัฒนาแบบเสรีและโอเพนซอร์ส และดังที่ Raymond ชี้ให้เห็นในงานเขียนของเขาด้วยว่า การบังคับนั้นอยู่นอกขอบเขตโดยสิ้นเชิงใน "สวรรค์ของพวกอนาธิปไตยที่เราเรียกว่าอินเทอร์เน็ต" ดังนั้นการดึงดูดผู้ร่วมพัฒนาจึงกลายเป็นทักษะสำคัญสำหรับนักพัฒนาซอฟต์แวร์เสรีและโอเพนซอร์ส

Raymond อ้างถึงนักอนาธิปไตยชาวรัสเซียในศตวรรษที่ 19 Pyotr Alexeyevich Kropotkin อธิบายว่าผู้นำโครงการต้องเรียนรู้ที่จะรับสมัครและกระตุ้นชุมชนที่มีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพบนพื้นฐานของหลักการความเข้าใจร่วมกัน เพื่อให้นักพัฒนาเข้าร่วม ผู้นำโครงการจำเป็นต้องหาว่าการมีส่วนร่วมในโครงการนั้นเป็นประโยชน์ต่อนักพัฒนาเหล่านี้อย่างไร Raymond เสนอว่าแรงจูงใจต้องเข้ากันได้รอบเป้าหมายร่วมบางอย่าง "ความพยายามอย่างหนักของเจตจำนงจำนวนมากที่ลู่เข้าหากัน"

สิ่งที่นี่หมายถึงจริงๆ คือไม่มีใครมีอำนาจเหนือโครงการ FOSS สไตล์บาซาร์อย่างแท้จริง ผู้นำโครงการไม่สามารถชี้นำโครงการไปในทิศทางที่ไม่เป็นที่นิยมโดยไม่สูญเสียนักพัฒนาที่เขาต้องการอย่างสำคัญ ภายใต้โมเดลบาซาร์ ซอฟต์แวร์ถูกควบคุมอย่างแท้จริงโดยกลุ่มผู้ร่วมพัฒนา แต่ละคนมีเหตุผลส่วนตัวในการมีส่วนร่วม

เมื่อแรงจูงใจเหล่านี้เข้ากันได้ และกลุ่มผู้ร่วมพัฒนาดังกล่าวเต็มใจที่จะทำงานเพื่อเป้าหมายร่วมกัน ผลลัพธ์ที่ได้อาจน่าทึ่ง แม้ว่าจะไม่มีใครมีอำนาจควบคุมอย่างแท้จริง แต่การทำงานร่วมกันในวงกว้างระหว่างคนแปลกหน้าที่มีระดับความรู้และทักษะแตกต่างกันอย่างกว้างขวางเหล่านี้ ก็สามารถผลิตโปรแกรมที่ซับซ้อนสูงได้ โดยเคอร์เนล Linux เป็นเพียงหนึ่งตัวอย่างจากอีกมากมาย

ในแง่นี้ การพัฒนาซอฟต์แวร์เสรีและโอเพนซอร์สจึงคล้ายคลึงกับรูปแบบอื่นของการทำงานร่วมกันในวงกว้างแบบไร้ผู้นำ นั่นคือตลาดเสรี เหมือนกับตลาดเสรี โครงการ FOSS ประกอบด้วยปฏิสัมพันธ์แบบสมัครใจเท่านั้น ใช้ประโยชน์จากความรู้ที่กระจายอยู่ในหมู่ผู้เข้าร่วม และที่น่าสนใจที่สุดคือ มันสามารถทำงานได้ดีกว่ารูปแบบการจัดการแบบบนลงล่าง

เหมือนกับตลาดเสรี โครงการซอฟต์แวร์เสรีและโอเพนซอร์สสามารถก่อรูปเป็นระเบียบที่เกิดขึ้นเอง

Raymond กล่าวว่า:

"โลก Linux ในหลายด้านมีพฤติกรรมคล้ายกับตลาดเสรีหรือระบบนิเวศ เป็นการรวมตัวของตัวแสดงที่เห็นแก่ตัวซึ่งพยายามเพิ่มประโยชน์สูงสุด ในกระบวนการนั้น มันผลิตระเบียบที่เกิดขึ้นเองแบบแก้ไขตัวเองที่ซับซ้อนและมีประสิทธิภาพมากกว่าที่การวางแผนจากส่วนกลางจำนวนมากจะทำได้"
