---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Hacker Culture

## Hacker Culture

This anarchic culture at the AI Lab had first emerged about a decade earlier.

It started when Lincoln Lab, a military research and development center for advanced technology affiliated with MIT, around 1960 ushered in a small revolution by gifting the university the TX-0, an early fully transistorized computer. Whereas prior computers at the university had always required a dedicated operator, this machine was, for the first time, accessible to students.

The machine, which filled a room and weighed a ton, had quickly drawn the fascination of a particular group of students: the tinkering techies from the university’s model train club. Having never actually cared too much for the model trains themselves—they mostly just enjoyed designing the electrical system of wires, switches, and repurposed telecom equipment that controlled their direction and speed—they realized that a much more interesting game had arrived in town.

The young men—they were initially all men—were determined to master the mighty TX-0 from the first moment it arrived on campus. And indeed, before long, they discovered how to access and edit the source code of the different programs embedded in the machine. Shortly after that, they figured out how to write completely new programs themselves.

Soon enough, they spent entire nights coalescing around the TX-0, when they’d have the machine all to themselves. United by their shared passion, the boys challenged each other to make the computer perform increasingly difficult tasks. Bragging rights were earned by solving the challenges with especially eloquent code, while particularly nifty solutions were in their internal lingo called “hacks”; the boys proudly identified themselves as “hackers.”

As the boys progressively improved their programming skills in a bond of camaraderie, they increasingly adopted the computer as a way of life. Nothing was more important to them than hacking, and nothing was more fun. Leveraging the potential of these powerful machines gave them a tremendous feeling of empowerment.

With it grew a sense of responsibility.

The hackers instinctively knew that computers were going to have a lasting impact on the world, and over time they developed a philosophical and ethical framework around programming and technology to go along with that. It would come to form the basis of a distinct subculture, centered around technology, and characterized by experimentation and innovation. Even as the group of hackers evolved—new students arrived at MIT, while older students left—hacker culture remained.

As an integral aspect of this culture, hackers liked to take matters into their own hands: they wanted to modify whatever they thought could be improved, and fix what was broken. Asking for permission was considered a waste of time; a good idea was something to execute on, and potential restrictions would have to be ignored. Bureaucracy was the hacker’s natural enemy.

If restrictions proved to be a challenge, well, hackers liked challenges, and they especially liked overcoming challenges . . . preferably with a little elegance and style. Hackers believed computers could be used to create beauty: code could have aesthetic value, and hackers admired well-written programs and original solutions.

And perhaps most important of all, they shared.

Hackers believed it benefited everyone when code and files were freely accessible, and they were proud when people used the programs they wrote. They believed they had an ethical duty to share their code, and to facilitate access to information for others. There were no passwords, no restrictions, and no “personal” documents.

The hackers would eventually develop a special operating system to serve that purpose, the Incompatible Time-sharing System (ITS) (a play on the Compatible Time-Sharing System that had preceded it), which allowed them to code collaboratively. If someone logged in and found that one of his compatriots had been developing a new text editor or strategy game, they could simply pull up the file and immediately contribute to the project themselves. Or, if two hackers were using the computer at the same time, they could debug and improve the code simultaneously.

This was the free and collaborative culture that Stallman found at MIT’s AI Lab.

## วัฒนธรรมแฮกเกอร์

วัฒนธรรมอนาธิปไตยนี้ที่ AI Lab เริ่มปรากฏขึ้นครั้งแรกเมื่อประมาณทศวรรษก่อนหน้านี้

มันเริ่มต้นเมื่อ Lincoln Lab ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาทางทหารสำหรับเทคโนโลยีขั้นสูงที่มีความเกี่ยวข้องกับ MIT ได้นำเข้าการปฏิวัติเล็กๆ ประมาณปี 1960 ด้วยการมอบ TX-0 ให้กับมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์ที่ใช้ทรานซิสเตอร์ทั้งหมดเป็นรุ่นแรกๆ ในขณะที่คอมพิวเตอร์ก่อนหน้านี้ในมหาวิทยาลัยต้องการผู้ควบคุมโดยเฉพาะเสมอ เครื่องนี้เป็นครั้งแรกที่นักศึกษาสามารถเข้าถึงได้

เครื่องซึ่งมีขนาดเท่ากับห้องและหนักหนึ่งตัน ได้ดึงดูดความสนใจของกลุ่มนักศึกษาบางกลุ่มอย่างรวดเร็ว นั่นคือกลุ่มเทคนิคที่ชอบซ่อมแซมจากชมรมรถไฟโมเดลของมหาวิทยาลัย พวกเขาไม่เคยสนใจรถไฟโมเดลมากนัก ส่วนใหญ่แค่สนุกกับการออกแบบระบบไฟฟ้าของสายไฟ สวิตช์ และอุปกรณ์โทรคมนาคมที่ประยุกต์ใช้ใหม่ซึ่งควบคุมทิศทางและความเร็ว พวกเขารู้ว่าเกมที่น่าสนใจกว่ามาถึงเมืองแล้ว

ชายหนุ่มเหล่านี้ ซึ่งแรกเริ่มล้วนเป็นผู้ชาย ตั้งใจที่จะเอาชนะ TX-0 อันทรงพลังตั้งแต่วินาทีแรกที่มันมาถึงมหาวิทยาลัย และแน่นอน ไม่นานพวกเขาก็ค้นพบวิธีการเข้าถึงและแก้ไขซอร์สโค้ดของโปรแกรมต่างๆ ที่ฝังอยู่ในเครื่อง ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็คิดออกว่าจะเขียนโปรแกรมใหม่ทั้งหมดด้วยตัวเอง

ในไม่ช้า พวกเขาก็ใช้เวลาทั้งคืนอยู่รอบๆ TX-0 เมื่อพวกเขามีเครื่องไว้ใช้เองทั้งหมด ด้วยแรงผลักดันจากความหลงใหลที่มีร่วมกัน เด็กหนุ่มเหล่านี้ท้าทายกันและกันให้ทำให้คอมพิวเตอร์ทำงานที่ยากขึ้นเรื่อยๆ สิทธิในการโอ้อวดได้มาจากการแก้ปัญหาที่ท้าทายด้วยโค้ดที่เฉียบคมเป็นพิเศษ ในขณะที่วิธีแก้ปัญหาที่เจ๋งเป็นพิเศษถูกเรียกในภาษาภายในของพวกเขาว่า "แฮ็ค" (hacks) และพวกเขาภูมิใจที่ระบุตัวเองว่าเป็น "แฮกเกอร์" (hackers)

เมื่อกลุ่มเด็กหนุ่มค่อยๆ พัฒนาทักษะการเขียนโปรแกรมของพวกเขาไปพร้อมกับมิตรภาพที่ผูกพันกัน พวกเขาก็ยิ่งยอมรับคอมพิวเตอร์เป็นวิถีชีวิต ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการแฮ็ค และไม่มีอะไรสนุกไปกว่านั้น การใช้ประโยชน์จากศักยภาพของเครื่องจักรอันทรงพลังเหล่านี้ทำให้พวกเขารู้สึกมีพลังอย่างมาก

พร้อมกับสิ่งนั้น ความรู้สึกรับผิดชอบก็เติบโต

แฮกเกอร์รู้สัญชาตญาณว่าคอมพิวเตอร์จะส่งผลกระทบต่อโลกอย่างยาวนาน และเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาพัฒนากรอบแนวคิดทางปรัชญาและจริยธรรมเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมและเทคโนโลยีควบคู่ไปด้วย มันจะกลายเป็นรากฐานของวัฒนธรรมย่อยที่โดดเด่น ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่เทคโนโลยี และมีลักษณะเด่นคือการทดลองและนวัตกรรม แม้ว่ากลุ่มแฮกเกอร์จะวิวัฒนาการไป นักศึกษาใหม่เข้ามาที่ MIT ในขณะที่นักศึกษารุ่นพี่จากไป แต่วัฒนธรรมแฮกเกอร์ก็ยังคงอยู่

ในฐานะส่วนสำคัญของวัฒนธรรมนี้ แฮกเกอร์ชอบจัดการกับเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเอง พวกเขาต้องการปรับแต่งสิ่งที่คิดว่าสามารถปรับปรุงได้ และแก้ไขสิ่งที่พัง การขออนุญาตถือเป็นการเสียเวลา ไอเดียที่ดีคือสิ่งที่ต้องลงมือทำ และข้อจำกัดที่อาจเกิดขึ้นก็ต้องถูกเพิกเฉย ระบบราชการคือศัตรูตามธรรมชาติของแฮกเกอร์

หากข้อจำกัดพิสูจน์ได้ว่าเป็นความท้าทาย เอาล่ะ แฮกเกอร์ชอบความท้าทาย และพวกเขาชอบเอาชนะความท้าทายเป็นพิเศษ... โดยต้องใช้ความสง่างามและสไตล์เล็กน้อยด้วย แฮกเกอร์เชื่อว่าคอมพิวเตอร์สามารถใช้เพื่อสร้างความงามได้ โค้ดอาจมีคุณค่าทางสุนทรียภาพ และแฮกเกอร์ชื่นชมโปรแกรมที่เขียนได้ดีและวิธีแก้ปัญหาที่แปลกใหม่

และบางทีสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาแบ่งปัน

แฮกเกอร์เชื่อว่ามันเป็นประโยชน์ต่อทุกคนเมื่อโค้ดและไฟล์สามารถเข้าถึงได้อย่างเสรี และพวกเขาภูมิใจเมื่อผู้คนใช้โปรแกรมที่พวกเขาเขียน พวกเขาเชื่อว่าพวกเขามีหน้าที่ทางจริยธรรมในการแบ่งปันโค้ดของตน และเพื่ออำนวยความสะดวกในการเข้าถึงข้อมูลสำหรับผู้อื่น ไม่มีรหัสผ่าน ไม่มีข้อจำกัด และไม่มีเอกสาร "ส่วนตัว"

ในที่สุดแฮกเกอร์ก็พัฒนาระบบปฏิบัติการพิเศษเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์นั้น ชื่อว่า Incompatible Time-sharing System (ITS) (เล่นกับ Compatible Time-Sharing System ที่มีมาก่อนหน้านี้) ซึ่งช่วยให้พวกเขาสามารถเขียนโค้ดแบบทำงานร่วมกันได้ ถ้ามีคนเข้าสู่ระบบและพบว่าเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งกำลังพัฒนาโปรแกรมแก้ไขข้อความหรือเกมกลยุทธ์ใหม่ พวกเขาสามารถเปิดไฟล์และเข้าร่วมโครงการได้ทันที หรือหากแฮกเกอร์สองคนใช้คอมพิวเตอร์พร้อมกัน พวกเขาสามารถแก้จุดบกพร่องและปรับปรุงโค้ดได้พร้อมกัน

นี่คือวัฒนธรรมเสรีและแบบทำงานร่วมกันที่สตอลแมนพบที่ AI Lab ของ MIT
