---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Trouble in Paradise

## Trouble in Paradise

But it turned out that propagating hacker culture wouldn’t be so easy.

Still working at the lab almost ten years later, Stallman noticed that hacker culture was in fact starting to be pushed out of its original home. People in and around the AI Lab were increasingly embracing passwords and—worse—copyright licenses. Meanwhile, MIT administrators wanted computer users to fill out forms before they could operate the machines, a practice that Stallman actively resisted.

And yet, these were minor issues compared to what was about to come.

In 1979, Richard Greenblatt, one of the lab’s most respected hackers, and Russell Noftsker, a former lab administrator, wanted to take one of the AI Lab’s most prominent projects to market. They were to found a startup to sell special computers designed for LISP, the programming language for AI that had been in development at the research institute.

But it soon became clear that Greenblatt and Noftsker had very different ideas for the startup. Greenblatt wanted to stay close in spirit to the AI Lab and its anarchist culture, which meant steering clear from investors and avoiding breaches of the hacker ethos as much as possible. Noftsker considered Greenblatt’s approach unrealistic, however. He envisioned a more traditional company, which would protect its products with software licenses and copyright.

Greenblatt and Noftsker failed to reach a compromise, and decided to split up. Each of them would run their own company instead: Greenblatt’s LISP Machine Incorporated (LMI) and Noftsker’s Symbolics became competitors.

Initially, LMI and Symbolics did share the code they produced at the AI Lab, and by extension, with each other. However, by early 1982, Symbolics broke with that three-way arrangement. Noftsker decided that the AI Lab could use Symbolics’s modified version of the LISP software, but LMI could no longer have it. It presented an ultimatum that forced every hacker at the lab to choose a side.

Although Greenblatt, who’d done a lot of the work to realize the LISP project, possessed the brains and the knowledge, he had sparse resources. Symbolics’s business plan, meanwhile, had allowed Noftsker to secure investor funds. He proceeded to put these funds to work by hiring several of the AI Lab’s best hackers. And, to ensure that the newly recruited hackers would work for his startup exclusively, he banned all Symbolics employees from contributing to the AI Lab.

In one fell swoop, many of the lab’s top programmers were gone, and they took their work with them.

The AI Lab was effectively bought out. MIT’s oasis of free collaboration had finally clashed head-on with merciless corporate interests, as the hackers’ little utopia was stripped from its most valuable resources, leaving behind little more than a hollowed-out remnant of the research center that had during a brief golden era served as a showcase for effective anarchism.

For Stallman, it represented the end of the lab.

As the heartbroken hacker summarized in a letter shortly after:

“The people remaining at the lab were the professors, students, and nonhacker researchers, who did not know how to maintain the system, or the hardware, or want to know. Machines began to break and never be fixed; sometimes they just got thrown out. Needed changes in software could not be made. The nonhackers reacted to this by tuning to commercial systems, bringing with them fascism and license agreements. I used to wander through the lab, through the rooms so empty at night where they used to be full and think, ‘Oh my poor AI lab! You are dying and I can’t save you.’ Everyone expected that if more hackers were trained, Symbolics would hire them away, so it didn’t even seem worth trying . . . the whole culture was wiped out . . .”

Stallman had at one point dreamed of a future inspired by the free and collaborative hacker culture, but he now believed that he was witnessing its dying breaths instead.

“I’m the last survivor of a dead culture,” Stallman bemoaned with a sense of drama. “And I don’t really belong in the world anymore. And in some ways I feel I ought to be dead.”

## ปัญหาในสวนสวรรค์

แต่กลายเป็นว่าการเผยแพร่วัฒนธรรมแฮกเกอร์ไม่ใช่เรื่องง่าย

สตอลแมนซึ่งยังทำงานที่แลปเกือบสิบปีต่อมา สังเกตเห็นว่าวัฒนธรรมแฮกเกอร์เริ่มถูกผลักออกจากถิ่นฐานเดิม ผู้คนในและรอบๆ AI Lab ยอมรับรหัสผ่านและที่แย่กว่านั้นคือใบอนุญาตลิขสิทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกัน ผู้บริหาร MIT ต้องการให้ผู้ใช้คอมพิวเตอร์กรอกแบบฟอร์มก่อนที่จะสามารถใช้งานเครื่องได้ ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติที่สตอลแมนต่อต้านอย่างแข็งขัน

แต่ถึงกระนั้น เหล่านี้ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

ในปี 1979 ริชาร์ด กรีนแบลตต์ หนึ่งในแฮกเกอร์ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดของแลป และรัสเซลล์ นอฟท์สเกอร์ อดีตผู้บริหารแลป ต้องการนำหนึ่งในโครงการที่โดดเด่นที่สุดของ AI Lab ออกสู่ตลาด พวกเขากำลังจะก่อตั้งบริษัทสตาร์ทอัพเพื่อขายคอมพิวเตอร์พิเศษที่ออกแบบมาสำหรับ LISP ภาษาโปรแกรมสำหรับ AI ที่ถูกพัฒนาที่สถาบันวิจัยแห่งนี้

แต่ในไม่ช้าก็เป็นที่ชัดเจนว่า กรีนแบลตต์และนอฟท์สเกอร์มีความคิดที่แตกต่างมากสำหรับบริษัทสตาร์ทอัพ กรีนแบลตต์ต้องการอยู่ใกล้ชิดกับจิตวิญญาณของ AI Lab และวัฒนธรรมอนาธิปไตยซึ่งหมายถึงการหลีกเลี่ยงนักลงทุนและหลีกเลี่ยงการละเมิดจริยธรรมแฮกเกอร์ให้มากที่สุด อย่างไรก็ตาม นอฟท์สเกอร์ถือว่าแนวทางของกรีนแบลตต์ไม่สมจริง เขาวาดภาพบริษัทแบบดั้งเดิมมากกว่า ซึ่งจะปกป้องผลิตภัณฑ์ด้วยใบอนุญาตซอฟต์แวร์และลิขสิทธิ์

กรีนแบลตต์และนอฟท์สเกอร์ไม่สามารถตกลงกันได้ และตัดสินใจแยกทาง แต่ละคนจะบริหารบริษัทของตนเอง แทน LISP Machine Incorporated (LMI) ของกรีนแบลตต์ และ Symbolics ของนอฟท์สเกอร์กลายเป็นคู่แข่ง

ในช่วงแรก LMI และ Symbolics ยังคงแบ่งปันโค้ดที่พวกเขาผลิตที่ AI Lab และเผื่อแผ่ให้กันและกัน อย่างไรก็ตาม ในต้นปี 1982 Symbolics ได้ตัดขาดจากข้อตกลงแบบสามฝ่ายนั้น นอฟท์สเกอร์ตัดสินใจว่า AI Lab สามารถใช้ซอฟต์แวร์ LISP เวอร์ชันที่ปรับปรุงโดย Symbolics ได้ แต่ LMI ไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป มันเป็นคำขาดที่บังคับให้แฮกเกอร์ทุกคนในแลปต้องเลือกข้าง

แม้ว่ากรีนแบลตต์ซึ่งทำงานมากมายเพื่อทำให้โครงการ LISP เป็นจริง มีความรู้และสติปัญญาดี แต่เขามีทรัพยากรน้อยมาก ในขณะที่แผนธุรกิจของ Symbolics ช่วยให้นอฟท์สเกอร์ระดมทุนจากนักลงทุนได้ เขาดำเนินการใช้เงินทุนเหล่านี้ในการจ้างแฮกเกอร์ที่ดีที่สุดหลายคนจาก AI Lab และเพื่อให้แน่ใจว่าแฮกเกอร์ที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่จะทำงานให้กับสตาร์ทอัพของเขาแต่เพียงผู้เดียว เขาจึงห้ามพนักงาน Symbolics ทุกคนไม่ให้มีส่วนร่วมใน AI Lab

ในการกวาดล้างครั้งเดียว โปรแกรมเมอร์ชั้นนำหลายคนของแลปก็หายไป และพวกเขานำผลงานของพวกเขาไปด้วย

AI Lab ถูกซื้อกิจการไปอย่างมีประสิทธิผล โอเอซิสแห่งการทำงานร่วมกันอย่างเสรีของ MIT ในที่สุดก็ปะทะกับผลประโยชน์ขององค์กรอย่างไร้ความปรานี ในขณะที่ยูโทเปียเล็กๆ ของแฮกเกอร์ถูกริบทรัพยากรที่มีค่าที่สุดไป ทิ้งไว้เพียงซากศูนย์วิจัยที่ในช่วงยุคทองอันสั้นเคยเป็นตัวอย่างของลัทธิอนาธิปไตยที่มีประสิทธิผล

สำหรับสตอลแมน มันเป็นตัวแทนของการสิ้นสุดของแลป

ดังที่แฮกเกอร์ผู้อกหักสรุปในจดหมายเมื่อไม่นานมานี้ว่า:

"คนที่เหลืออยู่ในแลปคือศาสตราจารย์ นักศึกษา และนักวิจัยที่ไม่ใช่แฮกเกอร์ ซึ่งไม่รู้วิธีการบำรุงรักษาระบบหรือฮาร์ดแวร์ หรือไม่ต้องการรู้ เครื่องเริ่มเสียและไม่เคยได้รับการซ่อมแซม บางครั้งก็ถูกทิ้งไปเลย การเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นในซอฟต์แวร์ไม่สามารถทำได้ พวกที่ไม่ใช่แฮกเกอร์ตอบสนองต่อสิ่งนี้ด้วยการหันไปใช้ระบบเชิงพาณิชย์ นำพาลัทธิฟาสซิสต์และข้อตกลงใบอนุญาตมาด้วย ฉันเคยเดินท่องไปทั่วแลป ผ่านห้องที่ว่างเปล่าในเวลากลางคืน ที่ซึ่งเคยเต็มไปด้วยคน และคิดว่า "โอ้ AI Lab อันน่าสงสารของฉัน! คุณกำลังจะตายและฉันช่วยคุณไม่ได้' ทุกคนคาดว่าถ้าฝึกแฮกเกอร์มากขึ้น Symbolics ก็จะจ้างพวกเขาไป ดังนั้นมันจึงดูเหมือนไม่คุ้มที่จะลอง... วัฒนธรรมทั้งหมดถูกกวาดล้างไป..."

สตอลแมนเคยฝันถึงอนาคตที่ได้แรงบันดาลใจจากวัฒนธรรมแฮกเกอร์ที่เสรีและทำงานร่วมกัน แต่ตอนนี้เขากลับเชื่อว่ากำลังเป็นพยานถึงลมหายใจสุดท้ายแทน

"ผมเป็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายของวัฒนธรรมที่ตายแล้ว" สตอลแมนร่ำไห้ด้วยความรู้สึกดราม่า "และผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกอีกต่อไป และในบางแง่มุม ผมรู้สึกว่าผมน่าจะตาย"
