---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# David Chaum

## David Chaum

Another young cryptographer inspired by Diffie and Hellman’s breakthrough was David Chaum.

Growing up in the suburbs of Los Angeles in the 1960s and early 1970s, Chaum had developed an innate interest in security technology already as a teenager. This started with hardware, like door locks, burglar alarms, and physical safes, which by the time he was a young adult culminated in the design of a new type of lock. Chaum even came close to selling his design to a major manufacturer.

But his interest had by then also started expanding into the relatively new field of information technology. Hopping between universities—he attended the University of California, Los Angeles even before graduating high school, switched to the University of Sonora in Mexico to be close to his girlfriend at the time, and finally graduated from the University of California, San Diego—Chaum studied computer science and math, and by the late 1970s learned about cryptography and the recent breakthroughs in that field.&#x20;

Chaum naturally recognized the potential of public key cryptography because he, too, had seen glimpses of the future. He foresaw that computers would become increasingly common, to the point where every household would have one installed in their home. And as ARPAnet was slowly starting to transform into the (more generally accessible) early internet, he expected electronic communication to transform the world.

But like Diffie before him, Chaum also recognized that this transformation could lead to a rather dystopian future. He understood that if messages, documents, or files are sent over the internet, all this data would be at risk of being monitored, intercepted, and exploited by tyrants on a scale never seen before. Because people’s behavior changes when they think that might be watched, mass surveillance would create a prison of the mind, breed conformity, and ultimately destroy basic liberties, Chaum worried.

“Cyberspace doesn’t have all the physical constraints,” Chaum later explained to a reporter from technology magazine Wired. “There are no walls. . . . it’s a different, scary, weird place, and with identification it’s a panopticon nightmare. Right? Everything you do could be known to anyone else, could be recorded forever. It’s antithetical to the basic principle underlying the mechanisms of democracy.”

But he recognized there was now an alternative; another potential future. Chaum realized that the brand new developments in cryptography could be turned into tools for protection. Society was at a crossroads, and innovations like public key cryptography offered hope for a world where people were empowered to control their own data.

In part because he knew Ralph Merkle had attended Berkeley (but unaware that Merkle’s initial puzzle scheme hadn’t been received particularly well there), Chaum chose the Bay Area university to pursue a PhD. Here, he witnessed from up close how the field of cryptography was by the turn of the decade evolving from a niche interest exclusive to small university departments and academic journals into a small revolution in the field of computing, pushed forward by a dedicated and growing community of like-minded mathematicians.

This resulted in the first-ever Crypto conference in 1981, hosted at the University of California, Santa Barbara. The field’s greatest innovators—Diffie, Hellman, Merkle, Rivest, Shamir, Adleelman—and about fifty other cryptographers attended, with many of them meeting in person for the first time. They presented their latest papers, discussed potential improvements to existing schemes, or simply got to know each other a bit better as they spent an evening barbecuing on the beach.

However, this all happened to the stark dismay of the NSA. Like the new wave of cryptographers gathered at Crypto 1981, the government agency, too, recognized the potential of public key cryptography. But rather than sharing in the optimism and excitement at the conference, people within the intelligence community were concerned that strong encryption could jeopardize their entire modus operandi. They wanted to halt this cryptographic revolution in its tracks, and in the wake of the conference, the NSA began issuing warnings to scientific organizations not to facilitate presentations of the kind that Crypto 1981 had so openly showcased.

When he learned about this, Chaum took it upon himself to fight back, personally taking the lead to ensure the conference wouldn’t remain a one-time event. Equipped with a list of names and contact information provided by Adleman, the graduate student started reaching out to all the big names in the field of crypto. Careful not to draw any attention from the NSA—he sent out physical letters or met in person, but avoided phone conversations on the topic—Chaum eventually managed to get everyone to return to Santa Barbara for Crypto 1982, while also organizing a European convention (Eurocrypt) in Germany that same year.

On top of that, Chaum founded the International Association for Cryptologic Research, a nonprofit organization tasked with furthering research in cryptography, which he announced at Crypto 1982—again, much to the chagrin of the NSA.

Yet, Chaum’s greatest contributions to the field of cryptography weren’t the events he organized or the organization he founded, but the tools he designed.

## เดวิด ชอม

อีกหนึ่งนักวิทยาการรหัสลับหนุ่มที่ได้รับแรงบันดาลใจจากความก้าวหน้าของดิฟฟี่และเฮลแมนคือ เดวิด ชอม

เติบโตในชานเมืองลอสแองเจลิสในช่วงทศวรรษ 1960 และต้นทศวรรษ 1970 ชอมพัฒนาความสนใจในเทคโนโลยีความปลอดภัยมาตั้งแต่วัยรุ่น เริ่มต้นด้วยฮาร์ดแวร์อย่างเช่นกลอนประตู สัญญาณกันขโมย และตู้นิรภัยทางกายภาพ ซึ่งในช่วงที่เขายังเป็นผู้ใหญ่ตอนต้น ก็ส่งผลให้เกิดการออกแบบกลอนชนิดใหม่ ชอมเกือบจะขายดีไซน์ของเขาให้กับผู้ผลิตรายใหญ่ด้วยซ้ำ

แต่ความสนใจของเขาในตอนนั้นก็เริ่มขยายไปสู่สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศที่ค่อนข้างใหม่ด้วย เขากระโดดไปมาระหว่างมหาวิทยาลัย - เขาเข้าเรียนที่ UCLA ก่อนจบมัธยมปลายด้วยซ้ำ ย้ายไปมหาวิทยาลัยโซโนราในเม็กซิโกเพื่ออยู่ใกล้แฟนสาวในตอนนั้น และในที่สุดก็จบจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก - ชอมเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์และคณิตศาสตร์ และในช่วงปลายทศวรรษ 1970 เขาได้เรียนรู้เรื่องการเข้ารหัสและความก้าวหน้าล่าสุดในสาขานี้

ชอมยอมรับศักยภาพของการเข้ารหัสลับแบบกุญแจสาธารณะโดยธรรมชาติ เพราะเขาเองก็เห็นแวบหนึ่งถึงอนาคต เขาคาดการณ์ว่าคอมพิวเตอร์จะกลายเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้น จนถึงขั้นที่ทุกครัวเรือนจะมีการติดตั้งหนึ่งเครื่อง และเมื่อ ARPAnet เริ่มค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นอินเทอร์เน็ตยุคแรก (ที่เข้าถึงได้ทั่วไป) เขาคาดว่าการสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์จะเปลี่ยนโลก

แต่เช่นเดียวกับที่ดิฟฟี่เคยทำ ชอมยังตระหนักด้วยว่าการเปลี่ยนแปลงนี้อาจนำไปสู่อนาคตที่เป็นดิสโทเปียได้ เขาเข้าใจว่าหากมีการส่งข้อความ เอกสาร หรือไฟล์ผ่านอินเทอร์เน็ต ข้อมูลทั้งหมดนี้จะเสี่ยงต่อการถูกตรวจสอบ สกัดกั้น และแสวงหาประโยชน์โดยเผด็จการในระดับที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะพฤติกรรมของผู้คนจะเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาคิดว่าอาจถูกจับตามอง การเฝ้าระวังจำนวนมากจะสร้างคุกในจิตใจ ปลูกฝังการปฏิบัติตาม และทำลายเสรีภาพพื้นฐานในที่สุด ชอมกังวล

"ไซเบอร์สเปซไม่มีข้อจำกัดทางกายภาพทั้งหมด" ชอมอธิบายกับนักข่าวจากนิตยสารเทคโนโลยี Wired ในภายหลัง "ไม่มีกำแพง ... มันเป็นสถานที่ที่แตกต่าง น่ากลัว แปลกประหลาด และด้วยการระบุตัวตน มันคือฝันร้ายแบบพาน็อพติคอน ถูกไหม? ทุกสิ่งที่คุณทำอาจเป็นที่รู้จักของทุกคน อาจถูกบันทึกไว้ชั่วกาลนาน มันขัดแย้งกับหลักการพื้นฐานที่รองรับกลไกของประชาธิปไตย"

แต่เขารู้ว่าตอนนี้มีทางเลือกอื่น อีกอนาคตที่เป็นไปได้ ชอมตระหนักว่าความก้าวหน้าใหม่ๆ ทางการเข้ารหัสลับสามารถนำมาใช้เป็นเครื่องมือป้องกันได้ สังคมอยู่ที่ทางแยก และนวัตกรรมอย่างการเข้ารหัสลับแบบกุญแจสาธารณะให้ความหวังสำหรับโลกที่ผู้คนมีอำนาจในการควบคุมข้อมูลของตนเอง

ด้วยเหตุผลบางส่วนที่เขารู้ว่าราล์ฟ เมอร์เคิลเคยเรียนที่เบิร์กลีย์ (แต่ไม่รู้ว่าโครงการปริศนาเริ่มต้นของเมอร์เคิลไม่ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีที่นั่น) ชอมเลือกมหาวิทยาลัยอ่าวซานฟรานซิสโกเพื่อศึกษาปริญญาเอก ที่นี่ เขาได้เห็นอย่างใกล้ชิดว่าสาขาวิทยาการรหัสลับได้วิวัฒนาการจากความสนใจเฉพาะกลุ่มที่จำกัดอยู่แค่ภาควิชาในมหาวิทยาลัยเล็กๆ และวารสารทางวิชาการไปสู่การปฏิวัติเล็กๆ ในสาขาคอมพิวติ้ง ผลักดันโดยชุมชนนักคณิตศาสตร์ที่มีแนวคิดเดียวกันที่ทุ่มเทและกำลังเติบโต

สิ่งนี้ส่งผลให้เกิดการประชุม Crypto ครั้งแรกในปี 1981 จัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานตาบาร์บารา ผู้คิดค้นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสาขานี้ - ดิฟฟี่ เฮลแมน เมอร์เคิล ริเวสต์ ชามีร์ แอดเลลแมน - และนักวิทยาการรหัสลับอีกประมาณห้าสิบคนเข้าร่วม โดยหลายคนพบกันครั้งแรกตัวต่อตัว พวกเขานำเสนอบทความล่าสุด หารือเกี่ยวกับการปรับปรุงที่เป็นไปได้สำหรับโครงการที่มีอยู่ หรือเพียงแค่รู้จักกันดีขึ้นเล็กน้อยขณะที่พวกเขาใช้เวลาค่ำคืนปิ้งย่างบนชายหาด

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้เกิดขึ้นท่ามกลางความผิดหวังอย่างยิ่งของ NSA เช่นเดียวกับคลื่นลูกใหม่ของนักวิทยาการรหัสลับที่รวมตัวกันในงาน Crypto 1981 หน่วยงานรัฐบาลก็ตระหนักถึงศักยภาพของการเข้ารหัสลับแบบกุญแจสาธารณะเช่นกัน แต่แทนที่จะร่วมแบ่งปันความร่าเริงและความตื่นเต้นในที่ประชุม ผู้คนในชุมชนข่าวกรองกลับกังวลว่าการเข้ารหัสที่แข็งแกร่งอาจทำให้วิธีปฏิบัติทั้งหมดของพวกเขาตกอยู่ในความเสี่ยง พวกเขาต้องการหยุดการปฏิวัติด้านการเข้ารหัสตั้งแต่ในจุดเริ่มต้น และหลังจากการประชุม NSA เริ่มออกคำเตือนไปยังองค์กรวิทยาศาสตร์ว่าอย่าช่วยนำเสนอประเภทที่ Crypto 1981 ได้จัดแสดงอย่างเปิดเผยเช่นนั้น

เมื่อเขารู้เรื่องนี้ ชอมจึงรับหน้าที่ต่อสู้กลับด้วยตัวเอง นำหน้าเพื่อให้แน่ใจว่าการประชุมจะไม่เป็นแค่กิจกรรมครั้งเดียว ด้วยรายชื่อและข้อมูลติดต่อจากแอดเลลแมน นักศึกษาปริญญาเอกเริ่มติดต่อไปยังทุกชื่อใหญ่ในสาขาการเข้ารหัส ระมัดระวังที่จะไม่ดึงดูดความสนใจจาก NSA - เขาส่งจดหมายทางกายภาพหรือพบกันตัวต่อตัว แต่หลีกเลี่ยงการสนทนาทางโทรศัพท์ในหัวข้อนี้ - ในที่สุดชอมก็สามารถทำให้ทุกคนกลับไปซานตาบาร์บาราสำหรับ Crypto 1982 ได้ ในขณะเดียวกันก็จัดการประชุมระดับยุโรป (Eurocrypt) ที่เยอรมนีในปีเดียวกัน

นอกจากนั้น ชอมยังก่อตั้ง International Association for Cryptologic Research องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่มีหน้าที่ส่งเสริมการวิจัยด้านการเข้ารหัสลับ ซึ่งเขาประกาศในงาน Crypto 1982 - อีกครั้ง ทำให้ NSA หงุดหงิดอย่างยิ่ง

แต่กระนั้น ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชอมในสาขาวิทยาการรหัสลับไม่ใช่งานที่เขาจัดหรือองค์กรที่เขาก่อตั้ง แต่เป็นเครื่องมือที่เขาออกแบบ

