---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# MIT

## MIT

About a decade after he first learned about the substitution cipher, Whitfield Diffie studied mathematics at MIT, when the first computers arrived on campus. Now in his early twenties and a self-described peacenik, Diffie considered himself more of a pure mathematician than a computer scientist, but he decided to learn how to program in order to develop a more practical skill set.

It would work out well for him. After graduating from the technical university in 1965, Diffie accepted a job at Mitre, a defense contractor that had, a few years prior, spun out of MIT’s Lincoln Laboratory. The job helped him get out of the Vietnam draft, while the work itself was unrelated to the war as well. Diffie would help develop the computer algebra system Macsyma.

Nor did Diffie even have to show up to the Mitre office. Instead, he could work from MIT’s AI Lab, where he immersed himself in the newly emerging hacker culture and its free and collaborative philosophy.

Yet, Diffie in some ways deviated from the typical hacker ethos. He did not think that unrestricted freedom was desirable in all computing environments, and believed that software should in certain contexts offer privacy too. As people, companies, and governments were to increasingly migrate their activities to the digital domain, he recognized that it would become important to protect sensitive data—think personal health records, company finances, or military secrets.

Diffie set out to build a virtual “safe.” Just like a physical safe, its digital equivalent had to be easy to enter by the legitimate owner of the data, but restrict access to anyone else. He believed that this was the type of problem strong encryption could solve.

Although the hacker hadn’t really maintained his childhood passion—he was under the impression that all relevant avenues in the domain of cryptography had already been explored—his superior at the AI Lab, mathematician Roland Silver, helped him get back up to speed. And as Diffie learned how much progress had been made in the field of crypto since he studied it as a kid, his intrigue was once again sparked.

But Diffie now also learned that the real cutting edge of cryptography probably remained hidden behind closed doors. The National Security Agency (NSA)—the American intelligence agency which at the time operated in secret; it officially did not exist—had for years been scooping up many of the country’s best cryptographers. It seemed likely that any truly groundbreaking research, and the superior cryptographic techniques that resulted from it, was kept classified.

The idea that the NSA could be withholding important knowledge from the public did not sit well with Diffie at all.

## เอ็มไอที

ประมาณทศวรรษหลังจากที่เขาเรียนรู้เรื่องรหัสแทนที่ครั้งแรก วิทฟิลด์ ดิฟฟี่ศึกษาคณิตศาสตร์ที่ MIT เมื่อคอมพิวเตอร์เครื่องแรกมาถึงในมหาวิทยาลัย ตอนนี้อายุยี่สิบต้นๆ และเรียกตัวเองว่าเป็นนักสันติภาพ ดิฟฟี่ถือว่าตัวเองเป็นนักคณิตศาสตร์บริสุทธิ์มากกว่านักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ แต่เขาตัดสินใจเรียนรู้การเขียนโปรแกรมเพื่อพัฒนาชุดทักษะที่มีประโยชน์มากขึ้น

มันเป็นผลดีสำหรับเขา หลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเทคนิคในปี 1965 ดิฟฟี่รับงานที่ Mitre ผู้รับเหมาด้านการป้องกันที่ไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ได้แยกตัวออกมาจาก MIT's Lincoln Laboratory งานนี้ช่วยให้เขาพ้นจากการถูกเกณฑ์ทหารไปเวียดนาม ในขณะที่ตัวงานเองก็ไม่เกี่ยวข้องกับสงครามเช่นกัน ดิฟฟี่จะช่วยพัฒนาระบบคอมพิวเตอร์พีชคณิต Macsyma

ดิฟฟี่แม้แต่ไม่ต้องไปที่สำนักงาน Mitre ด้วยซ้ำ แต่เขาสามารถทำงานจาก AI Lab ของ MIT ได้ ซึ่งที่นั่นเขาจมอยู่กับวัฒนธรรมแฮกเกอร์ที่เกิดใหม่และปรัชญาแห่งอิสระและการทำงานร่วมกัน

อย่างไรก็ตาม ดิฟฟี่ในบางแง่มุมก็เบี่ยงเบนไปจากจริยธรรมแฮกเกอร์ทั่วไป เขาไม่คิดว่าอิสรภาพที่ไร้ขีดจำกัดเป็นสิ่งที่พึงปรารถนาในทุกสภาพแวดล้อมคอมพิวติ้ง และเชื่อว่าซอฟต์แวร์ควรมีความเป็นส่วนตัวด้วยในบางบริบท เมื่อผู้คน บริษัท และรัฐบาลย้ายกิจกรรมของพวกเขาไปสู่โดเมนดิจิทัลมากขึ้นเรื่อยๆ เขาตระหนักว่าการปกป้องข้อมูลที่ละเอียดอ่อนจะกลายเป็นเรื่องสำคัญ เช่น บันทึกสุขภาพส่วนบุคคล การเงินของบริษัท หรือความลับทางการทหาร

ดิฟฟี่ตั้งใจจะสร้าง "ตู้นิรภัย" เสมือน เช่นเดียวกับตู้นิรภัยจริง เวอร์ชันดิจิทัลต้องเข้าถึงได้ง่ายสำหรับเจ้าของข้อมูลที่ถูกต้อง แต่จำกัดการเข้าถึงสำหรับทุกคนอื่น เขาเชื่อว่านี่คือประเภทปัญหาที่การเข้ารหัสที่แข็งแกร่งสามารถแก้ไขได้

แม้ว่าแฮกเกอร์จะไม่ได้รักษาความหลงใหลในวัยเด็กของเขาไว้จริงๆ - เขาเข้าใจว่าแนวทางที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในโดเมนของวิทยาการรหัสลับได้รับการสำรวจไปแล้ว - แต่หัวหน้าของเขาที่ AI Lab คือนักคณิตศาสตร์โรแลนด์ ซิลเวอร์ ก็ช่วยให้เขากลับมาตามทันอีกครั้ง และเมื่อดิฟฟี่ได้เรียนรู้ว่ามีความก้าวหน้าในสาขาวิชาการเข้ารหัสมากแค่ไหนตั้งแต่ที่เขาศึกษาตอนเด็ก ความสนใจของเขาก็ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ดิฟฟี่ก็ได้เรียนรู้ด้วยว่าความก้าวหน้าที่แท้จริงของวิทยาการรหัสลับอาจยังคงซ่อนอยู่หลังประตูปิด หน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติ (NSA) - หน่วยข่าวกรองของสหรัฐฯ ซึ่งในขณะนั้นดำเนินการอย่างลับๆ อย่างเป็นทางการไม่มีอยู่จริง - เป็นเวลาหลายปีที่เก็บเกี่ยวนักวิทยาการรหัสลับที่ดีที่สุดของประเทศจำนวนมาก ดูเหมือนว่าการวิจัยที่ก้าวล้ำอย่างแท้จริง และเทคนิคการเข้ารหัสที่เหนือกว่าซึ่งเป็นผลมาจากมัน ถูกเก็บเป็นความลับ

ความคิดที่ว่า NSA อาจปิดบังความรู้ที่สำคัญจากสาธารณชน ไม่เป็นที่พอใจสำหรับดิฟฟี่เลย
