---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Bit Gold

## Bit Gold

Less than a year later, in 1998, Szabo had designed his own digital currency proposal: Bit Gold. While he hadn’t implemented Bit Gold in code—it was still only an idea—he shared a description of it on the Libtech list.

Like hashcash, Bit Gold was designed around proof of work. Because the processing power required to create proof of work essentially tied generating the currency to the cost of energy, it produced something akin to digital scarcity. Seen from Szabo’s framework, proof of work represented unforgeable costliness.

Bit Gold’s proof-of-work system would kick off with a “candidate string”—basically a random number. The idea was that anyone could take this string and combine it with their own nonce to produce (something similar to) a hash. Per the nature of hashing, the resulting hash would be a new, seemingly random string of numbers.

The trick, as also utilized by hashcash, was that not all hashes would be considered valid within the Bit Gold protocol. Instead, a valid hash would have to start with a predetermined number of zeroes. Because of the unpredictable nature of hashing, the only way to find such a hash would be through trial and error, using a new nonce on each try.

When someone would find a valid hash, this hash would become the new candidate string. The next valid hash would have to be generated from this new candidate string and another nonce. Once a second valid hash would be found, it would in turn become the new candidate string, and so on.

The Bit Gold system would over time produce a long chain of hashes, with the most recent hash always acting as the new candidate string.

The money part, then, loosely resembled that of Hadon Nash’s earlier Cypherpunks mailing list proposal to own numbers. Whoever produced a valid hash would quite literally get to “own” this hash. Ownership of hashes would be recorded in a digital ownership registry, where all the hashes would be attributed to the public keys of their owners. Since the registry would only use public keys—no names—Bit Gold could be used fairly anonymously.

To “spend” a hash, then, its owner would have to sign a message specifying who the new owner is (again, referring to this person only by their public key). If the digital signature corresponds with the public key listed in the ownership registry, the transfer would be valid, and the registry would be updated to reflect the new owner of the hash. Without a valid signature, the transfer should be rejected and the hash would remain in possession of its current owner.

Proof of work would make Szabo’s electronic cash verifiably hard to obtain, while public key cryptography would make it secure.&#x20;

That is, of course, assuming the registry itself is secure.

## **บิตโกลด์**

ไม่ถึงปีต่อมาในปี 1998 ซาโบได้ออกแบบข้อเสนอสกุลเงินดิจิทัลของเขาเอง นั่นคือ Bit Gold แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้เขียนโค้ดสำหรับ Bit Gold มันยังคงเป็นแค่ไอเดียเท่านั้น แต่เขาได้แชร์คำอธิบายเกี่ยวกับมันในกลุ่ม Libtech

เช่นเดียวกับ hashcash, Bit Gold ได้รับการออกแบบโดยใช้หลักการ proof of work เนื่องจากพลังการประมวลผลที่จำเป็นในการสร้าง proof of work นั้นผูกโยงการสร้างสกุลเงินเข้ากับต้นทุนพลังงานโดยพื้นฐาน มันจึงสร้างสิ่งที่คล้ายกับความหายากแบบดิจิทัลขึ้นมาได้ มองจากกรอบแนวคิดของซาโบ proof of work แสดงถึงต้นทุนการสร้างที่ปลอมแปลงไม่ได้

ระบบ proof-of-work ของ Bit Gold จะเริ่มต้นด้วย "candidate string" ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วก็คือตัวเลขแบบสุ่ม ไอเดียคือใครก็ตามสามารถนำ string นี้ไปรวมกับ nonce ของตัวเองเพื่อสร้าง (บางสิ่งที่คล้ายกับ) hash ตามลักษณะเฉพาะของ hashing, hash ที่ได้จะเป็น string ตัวเลขแบบสุ่มใหม่ๆ

กลเม็ด ตามที่ hashcash ใช้ด้วยเช่นกัน คือไม่ใช่ทุก hash ที่จะถือว่าใช้ได้ในโปรโตคอล Bit Gold แต่ hash ที่ใช้ได้จะต้องขึ้นต้นด้วยเลขศูนย์เป็นจำนวนที่กำหนดไว้ล่วงหน้า เนื่องจากธรรมชาติที่คาดเดาไม่ได้ของ hashing วิธีเดียวที่จะหา hash ดังกล่าวคือการลองผิดลองถูก โดยใช้ nonce ใหม่ในแต่ละครั้งที่ลอง

เมื่อใครสักคนพบ hash ที่ใช้ได้ hash นี้จะกลายเป็น candidate string ใหม่ hash ที่ใช้ได้ถัดไปจะต้องถูกสร้างจาก candidate string ใหม่นี้และ nonce อื่น เมื่อพบ hash ที่ใช้ได้เป็นครั้งที่สอง มันจะกลายเป็น candidate string ใหม่เช่นกัน และทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ระบบ Bit Gold จะสร้างสายของ hash ที่ยาวขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลา โดย hash ล่าสุดจะทำหน้าที่เป็น candidate string ใหม่เสมอ

จากนั้น ส่วนที่เป็นเงินก็จะคล้ายกับข้อเสนอก่อนหน้านี้ของ Hadon Nash ในกลุ่มเมลลิสต์ Cypherpunks ที่ให้เป็นเจ้าของตัวเลข ใครก็ตามที่สร้าง hash ที่ใช้ได้จะได้ "เป็นเจ้าของ" hash นี้จริงๆ กรรมสิทธิ์ของ hash จะถูกบันทึกในทะเบียนกรรมสิทธิ์ดิจิทัล ซึ่ง hash ทั้งหมดจะถูกกำหนดให้เป็นของเจ้าของที่ใช้ public key ของพวกเขา เนื่องจากทะเบียนจะใช้แค่ public key โดยไม่มีชื่อ Bit Gold จึงสามารถใช้ได้อย่างไม่ระบุตัวตนพอสมควร

ในการ "ใช้จ่าย" hash เจ้าของจะต้องเซ็นข้อความระบุว่าใครเป็นเจ้าของใหม่ (โดยอ้างถึงบุคคลนี้ด้วย public key ของเขาเช่นกัน) หากลายเซ็นดิจิทัลสอดคล้องกับ public key ที่ระบุในทะเบียนกรรมสิทธิ์ การโอนก็จะสมบูรณ์ และทะเบียนจะถูกอัปเดตให้สะท้อนถึงเจ้าของใหม่ของ hash หากไม่มีลายเซ็นที่ถูกต้อง การโอนควรถูกปฏิเสธและ hash จะยังคงเป็นของเจ้าของปัจจุบัน

Proof of work จะทำให้เงินอิเล็กทรอนิกส์ของซาโบพิสูจน์ได้ว่าหาได้ยาก ในขณะที่การเข้ารหัสลับแบบ public key จะทำให้มันมั่นคงปลอดภัย

นั่นก็คือ registry มั่นคงปลอดภัยแล้ว
