---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Controlling Inflation

## Controlling Inflation

The last problem Szabo had to solve was inflation.

Besides the inability to transfer the ownership of proof of work, the other big problem with Adam Back’s hashcash was that generating valid hashes would become easier over time, as computers were becoming more powerful each year. The hashes therefore couldn’t function as money very well in the first place: hyperinflation (or even just the prospect of hyperinflation) would probably make such a currency a nonstarter.

Szabo figured out a solution for this as well.

Because all valid Bit Gold hashes would have served as candidate strings for the next hash, they were necessarily time-stamped, in that the order of them could not be changed. On top of that, new hashes could potentially be time-stamped separately on actual time-stamp servers to keep a record of when they were generated.

Szabo explained that these time-stamps would give a good idea of how hard it must have been to produce any Bit Gold hash: an older hash would have been harder to produce than a more recent hash.

This difference, then, should factor into the value of a hash, Szabo reasoned:

“The cost of the string is proportional to improbability of the string. We have empirical evidence that verifiably improbable documents, e.g., rare printing errors on postage stamps, become quite valuable—the more rare and the more verifiable, the more valuable.”

In other words, a valid “1998 hash” should be worth more than a valid “2008 hash.”

To determine how much more, Szabo wanted to leverage an age-old, battle-tested solution: the market. On a special marketplace where Bit Gold hashes could be traded against each other, buyers and sellers would find a fair relative price for each of them. Perhaps a single 1998 hash would trade against ten 2008 hashes, where the exact exchange rate would presumably be guided by the declined cost of processing power throughout that decade.

But this would create yet another problem, Szabo knew: “the bits (the puzzle solutions) from one period \[. . .] to the next are not fungible.”

The Cypherpunk understood that fungibility—where any currency unit is equal in value to any other unit of the same denomination—is a critical property of money. A shopkeeper should be able to accept a payment without having to think about the exact value of one bank note compared to another; any dollar bill should suffice. If hashes would be valued differently, it would break Bit Gold’s fungibility.

To wrap it all up, Szabo came up with a solution to this problem as well: he envisioned a free banking-inspired “second layer” on top of Bit Gold’s “base layer.” This second layer would consist of a special type of banks, which should be securely auditable due to the Bit Gold registry being public. These banks would collect different hashes from different time periods and, based on their relative market value, bundle them into packets of a standard value. A “1998 pack” might include just one hash, while a “2008 pack” would include ten.

These packets, finally, were to be cut up in a specific number of units, perhaps unique per bank. Alice Bank could issue 10,000 Alicebucks per bundle, whether that bundle was a 1998 pack or a 2008 pack. It’s these units that would ultimately be used as the fungible money handled by regular users for daily expenses, ideally in the form of private, Chaumian eCash, while Alice Bank’s users should always be able to redeem their Alicebucks for the actual hashes backing them.

“In summary,” Szabo concluded his proposal, “all money mankind has ever used has been insecure in one way or another. This insecurity has been manifested in a wide variety of ways, from counterfeiting to theft, but the most pernicious of which has probably been inflation. Bit gold may provide us with a money of unprecedented security from these dangers.”

Nick Szabo was right—at least in theory. Whereas hashcash had introduced the concept of digital scarcity, the Bit Gold proposal showed how this might be converted into transferable electronic cash.

## **ควบคุมเงินเฟ้อ**

ปัญหาสุดท้ายที่ซาโบต้องแก้ไขคือเงินเฟ้อ

นอกเหนือจากความไม่สามารถในการโอนกรรมสิทธิ์ของ proof of work แล้ว ปัญหาใหญ่อีกอย่างหนึ่งของ hashcash ของอดัม แบ็ค คือการสร้าง hash ที่ถูกต้องจะง่ายขึ้นเรื่อย ๆ ตามเวลา เนื่องจากคอมพิวเตอร์มีประสิทธิภาพมากขึ้นในแต่ละปี ดังนั้น hash จึงไม่สามารถทำหน้าที่เป็นเงินได้ดีตั้งแต่แรก เงินเฟ้อรุนแรง (หรือแม้แต่แค่แนวโน้มของเงินเฟ้อรุนแรง) อาจทำให้สกุลเงินดังกล่าวไม่ประสบความสำเร็จตั้งแต่เริ่มต้น

ซาโบก็คิดหาวิธีแก้ปัญหานี้ได้เช่นกัน

เนื่องจาก hash ของ Bit Gold ทั้งหมดที่ถูกต้องจะทำหน้าที่เป็น candidate string สำหรับ hash ถัดไป จึงจำเป็นต้องมีการประทับเวลา (time-stamped) โดยที่ลำดับของมันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ นอกจากนี้ hash ใหม่ ๆ อาจมีการประทับเวลาแยกต่างหากบนเซิร์ฟเวอร์ประทับเวลาจริงเพื่อเก็บบันทึกว่าถูกสร้างขึ้นเมื่อใด

ซาโบอธิบายว่าการประทับเวลาเหล่านี้จะให้ความคิดที่ดีว่าการสร้าง hash ของ Bit Gold ใด ๆ น่าจะยากเพียงใด hash ที่เก่ากว่าจะยากต่อการผลิตมากกว่า hash ที่ใหม่กว่า

ความแตกต่างนี้ควรส่งผลต่อมูลค่าของ hash ซาโบให้เหตุผลว่า

"ต้นทุนของสายอักขระ (string) จะแปรผันตามความน่าจะเป็นของสายอักขระ เรามีหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าเอกสารที่พิสูจน์ได้ว่าเป็นไปได้ยาก เช่น ข้อผิดพลาดในการพิมพ์ที่หายากบนแสตมป์ไปรษณีย์จะมีค่ามาก ยิ่งหายากและพิสูจน์ได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีค่ามากขึ้นเท่านั้น"

กล่าวอีกนัยหนึ่ง "hash ปี 1998" ที่ถูกต้องควรจะมีค่ามากกว่า "hash ปี 2008" ที่ถูกต้อง

ในการกำหนดว่ามากกว่าเท่าไหร่ ซาโบต้องการใช้วิธีแก้ปัญหาที่ใช้มาแต่โบราณและผ่านการทดสอบมาอย่างโชกโชนแล้ว นั่นก็คือตลาด ในตลาดพิเศษที่ hash ของ Bit Gold สามารถซื้อขายแลกเปลี่ยนกันได้ ผู้ซื้อและผู้ขายจะพบราคาสัมพัทธ์ที่ยุติธรรมสำหรับ hash แต่ละอัน บางที hash เดียวของปี 1998 อาจซื้อขายกับ hash สิบอันของปี 2008 โดยที่อัตราแลกเปลี่ยนที่แน่นอนอาจถูกชี้นำโดยต้นทุนการประมวลผลที่ลดลงตลอดทศวรรษนั้น

แต่ซาโบรู้ว่านี่จะก่อให้เกิดปัญหาอีกอย่างหนึ่ง: "บิต (คำตอบของปริศนา) จากช่วงเวลาหนึ่ง \[...] ไปยังอีกช่วงเวลาหนึ่งไม่สามารถใช้แทนกันได้ (not fungible)"

Cypherpunk เข้าใจว่าการใช้แทนกันได้ (fungibility) ซึ่งหน่วยสกุลเงินใดๆ มีมูลค่าเท่ากับหน่วยอื่นๆ ในสกุลเงินเดียวกัน เป็นคุณสมบัติสำคัญของเงิน พ่อค้าแม่ค้าควรสามารถรับการชำระเงินได้โดยไม่ต้องคิดถึงมูลค่าที่แน่นอนของธนบัตรใบหนึ่งเมื่อเทียบกับอีกใบหนึ่ง ธนบัตรดอลลาร์ใบไหนก็ใช้ได้ หาก hash มีมูลค่าต่างกัน มันจะทำลายคุณสมบัติ fungibility ของ Bit Gold

เพื่อสรุปทั้งหมดนี้ ซาโบได้คิดวิธีแก้ปัญหานี้ด้วยเช่นกัน เขาวาดภาพ "ชั้นที่สอง" (second layer) ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากระบบธนาคารเสรีอยู่เหนือ "ชั้นฐาน" (base layer) ของ Bit Gold ชั้นที่สองนี้จะประกอบด้วยธนาคารประเภทพิเศษ ซึ่งควรจะตรวจสอบได้อย่างปลอดภัยเนื่องจากทะเบียน Bit Gold เป็นสาธารณะ ธนาคารเหล่านี้จะรวบรวม hash ที่แตกต่างกันจากช่วงเวลาที่แตกต่างกัน และตามมูลค่าตลาดสัมพัทธ์ของมัน จัดกลุ่มเป็นแพ็คเก็ตที่มีมูลค่ามาตรฐาน "แพ็คปี 1998" อาจมีเพียง hash เดียว ในขณะที่ "แพ็คปี 2008" จะมีสิบอัน

ในที่สุด แพ็คเก็ตเหล่านี้จะถูกตัดแบ่งเป็นจำนวนหน่วยที่เฉพาะเจาะจง อาจเป็นเอกลักษณ์ในแต่ละธนาคาร ธนาคาร Alice อาจออก Alicebucks 10,000 หน่วยต่อแพ็คเก็ต ไม่ว่าแพ็คเก็ตนั้นจะเป็นแพ็คปี 1998 หรือแพ็คปี 2008 ก็ตาม ในที่สุดแล้ว หน่วยเหล่านี้จะถูกใช้เป็นเงินที่ใช้แทนกันได้ (fungible money) ซึ่งผู้ใช้ทั่วไปใช้สำหรับค่าใช้จ่ายรายวัน ในอุดมคติควรอยู่ในรูปแบบของ eCash แบบ Chaumian ส่วนตัว ในขณะที่ผู้ใช้ของธนาคาร Alice ควรสามารถแลก Alicebucks ของพวกเขากลับเป็น hash ที่แท้จริงที่รองรับมันได้เสมอ

"สรุปแล้ว" ซาโบสรุปข้อเสนอของเขา "เงินทั้งหมดที่มนุษยชาติเคยใช้มานั้นไม่ปลอดภัยในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ความไม่ปลอดภัยนี้แสดงออกมาในรูปแบบที่หลากหลาย ตั้งแต่การปลอมแปลงไปจนถึงการขโมย แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดน่าจะเป็นเงินเฟ้อ Bit Gold อาจมอบเงินที่มีความปลอดภัยจากอันตรายเหล่านี้ในระดับที่ไม่เคยมีมาก่อนให้เรา"

นิค ซาโบพูดถูก อย่างน้อยก็ในทางทฤษฎี ในขณะที่ hashcash ได้แนะนำแนวคิดเรื่องความหายากแบบดิจิทัล ข้อเสนอ Bit Gold แสดงให้เห็นว่าสิ่งนี้อาจถูกแปลงเป็นเงินสดอิเล็กทรอนิกส์ที่โอนได้อย่างไร
