---
description: 'แปลโดย : Claude 3 Opus (Pro)'
---

# Code

## Code

Tim May was well aware that the crypto-anarchist ideas he spread weren’t exactly appealing to a general audience; not everyone hopes for the collapse of governments. Worse, when they’d learn that unbreakable encryption and anonymous mix networks could enable large-scale distribution of child pornography and facilitate secure communication for terrorist cells, many people would probably look at these new tools with fear and anger.

Yet, May refused to downplay the risks that these new technologies introduced.

“Privacy has its price,” he simply argued. “The ability of people to plot crimes and commit crimes behind closed doors is obvious, and yet we don’t demand secret cameras in homes, apartments, and hotel rooms!”

Besides, for May, crypto-anarchy was not some faraway utopia that required widespread support for his ideas anyways: rather, he almost considered it a fait accompli. He understood that the road to get there could be riddled with setbacks and repressive laws, justified by policy makers that stoke fears about the “Four Horseman of the Infocalypse”: terrorists, pedophiles, money launderers, and pornographers. But Cypherpunk tools were cheap to distribute, easy to use, and they couldn’t be un-invented. In the long run, May believed, success was virtually guaranteed.

This did not mean that every Cypherpunk shared May’s rather radical vision, though—nor did they need to. More often than not Cypherpunks were libertarians, but many also subscribed to a more moderate worldview than May did. Some Cypherpunks were in fact not libertarian at all, with several of them even identifying as socialist.

“I am not a libertarian, nor is it likely that I ever will be,” Hughes wrote to the mailing list. “The agenda of privacy is orthogonal to most partisan political positions.  As strong as the libertarian presence is on this list, it is by no means the only view.  It is precisely because cypherpunk issues cut clean across the political spectrum that they are so powerful.”

What mattered, May and Hughes agreed, was that Cypherpunks could work towards a common goal regardless of their political affiliation: the goal of developing and distributing privacy tools. Cypherpunks write code.

Indeed, the group had barely gotten started when Hughes developed an early version of the first-ever remailer, based on David Chaum’s mix network proposal. The early implementation of this remailer would accept emails, scrub any details referring to the sender, and forward it to either the next remailer or to the intended recipient of the email. Hughes’s implementation did not yet include encryption tools, however; it was still a work in progress.

Lucky enough, Hughes soon got help from another Cypherpunk. Hal Finney, one of the Extropians that had joined Tim May to the Cypherpunk gatherings, had just started contributing to Phil Zimmermann’s PGP implementation. Leveraging his newfound knowledge of public key cryptography, it wasn’t long before Finney rolled PGP into Hughes’s remailer code.

Just a few weeks after the first meeting, Cypherpunks had developed a fully functional remailer. And they would operate it, too. Finney and several other Cypherpunks took it on themselves to run the remailer programs, and distributed software and starter guides so others could join them. With that, remailers were operational. Anyone with a computer and an internet connection could by late 1992 send emails without revealing their metadata.

Around that same time, Zimmermann was about to release PGP 2.0. Finney’s contributions to this release had resulted in significant improvements over the first version, and the software now included a web-of-trust system to let users cryptographically vouch that a public key really belongs to a specific individual.

With Hughes’s brand-new remailer software and Zimmermann’s upgraded encryption tool, the Cypherpunks were off to a good start.

But it wouldn’t be long before they were forced on the defensive . . .

## โค้ด

ทิม เมย์ตระหนักดีว่าแนวคิดอนาธิปไตยเข้ารหัสลับที่เขาเผยแพร่นั้นไม่ได้ดึงดูดใจผู้ชมทั่วไปมากนัก เพราะไม่ใช่ทุกคนที่หวังให้รัฐบาลล่มสลาย แย่ไปกว่านั้น เมื่อผู้คนได้เรียนรู้ว่าการเข้ารหัสลับที่ไม่สามารถถอดรหัสได้และเครือข่ายมิกซ์แบบไม่ระบุตัวตนสามารถทำให้มีการแจกจ่ายสื่อลามกอนาจารเด็กในวงกว้างและอำนวยความสะดวกในการสื่อสารที่ปลอดภัยสำหรับเซลล์ก่อการร้าย ผู้คนส่วนใหญ่อาจมองเครื่องมือใหม่เหล่านี้ด้วยความกลัวและโกรธ

อย่างไรก็ตาม เมย์ปฏิเสธที่จะลดความเสี่ยงที่เทคโนโลยีใหม่เหล่านี้นำมาให้

"ความเป็นส่วนตัวมีราคาของมัน" เขาโต้แย้งอย่างง่ายๆ "ความสามารถของผู้คนในการวางแผนอาชญากรรมและก่ออาชญากรรมหลังประตูปิดนั้นเห็นได้ชัด และถึงกระนั้นเราก็ไม่ได้เรียกร้องให้มีกล้องลับในบ้าน อพาร์ตเมนต์ และห้องพักในโรงแรม!"

นอกจากนี้ สำหรับเมย์ อนาธิปไตยเข้ารหัสลับไม่ใช่ยูโทเปียที่ห่างไกลซึ่งต้องการการสนับสนุนอย่างกว้างขวางสำหรับแนวคิดของเขาอยู่แล้ว แต่ในทางกลับกัน เขาเกือบจะถือว่ามันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาเข้าใจว่าเส้นทางไปสู่จุดนั้นอาจเต็มไปด้วยอุปสรรคและกฎหมายที่กดขี่ ซึ่งมีเหตุผลจากผู้กำหนดนโยบายที่กระตุ้นความกลัวเกี่ยวกับ "อัศวินสี่ตนของวันสิ้นโลกข้อมูล": ผู้ก่อการร้าย พวกกระหายเด็ก ผู้ฟอกเงิน และผู้ผลิตสื่อลามก แต่เครื่องมือ Cypherpunk นั้นแจกจ่ายได้ง่าย ใช้งานง่าย และไม่สามารถคิดค้นใหม่ได้ ในระยะยาว เมย์เชื่อว่า ความสำเร็จนั้นแทบจะรับประกันได้

นี่ไม่ได้หมายความว่า Cypherpunk ทุกคนจะแบ่งปันวิสัยทัศน์ที่ค่อนข้างสุดโต่งของเมย์ แม้ว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นก็ตาม บ่อยครั้งที่ Cypherpunks เป็นพวกเสรีนิยม แต่หลายคนก็ยึดถือโลกทัศน์ที่ปานกลางกว่าเมย์ด้วย Cypherpunks บางคนแท้จริงแล้วไม่ใช่พวกเสรีนิยมเลย โดยหลายคนในนั้นแม้แต่จะระบุตัวเองว่าเป็นสังคมนิยม

"ผมไม่ใช่พวกเสรีนิยม และไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นเลย" ฮิวจ์เขียนถึงเมลลิ่งลิสต์ "วาระความเป็นส่วนตัวนั้นตั้งฉากกับจุดยืนทางการเมืองแบบฝักฝ่ายส่วนใหญ่ การมีอยู่ของพวกเสรีนิยมใน ลิสต์นี้แม้จะเข้มแข็ง แต่ก็ไม่ใช่ทัศนะเดียวอย่างแน่นอน นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมประเด็นของ cypherpunk จึงทรงพลังมาก เพราะมันตัดผ่านสเปคตรัมทางการเมืองอย่างเรียบร้อย"

สิ่งที่สำคัญ เมย์และฮิวจ์เห็นพ้องต้องกัน คือ ไม่ว่าจะมีความเกี่ยวข้องทางการเมืองอย่างไร Cypherpunks ก็สามารถทำงานเพื่อบรรลุเป้าหมายร่วมกันได้: นั่นคือการพัฒนาและแจกจ่ายเครื่องมือเพื่อความเป็นส่วนตัว Cypherpunks เขียนโค้ด

อันที่จริง กลุ่มเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นานเมื่อฮิวจ์พัฒนาเวอร์ชันแรกของ remailer ตัวแรกขึ้นมา โดยอิงจากข้อเสนอเครือข่ายมิกซ์ของเดวิด ชอม remailer เวอร์ชันแรกนี้จะรับอีเมล ลบรายละเอียดใดๆ ที่อ้างถึงผู้ส่ง และส่งต่อไปยัง remailer ถัดไปหรือผู้รับที่ต้องการของอีเมล อย่างไรก็ตาม การใช้งานของฮิวจ์ยังไม่ได้รวมเครื่องมือเข้ารหัสลับ แต่เป็นงานระหว่างดำเนินการ

โชคดีพอสมควรที่ฮิวจ์ได้รับความช่วยเหลือจาก Cypherpunk อีกคนอย่างรวดเร็ว ฮัล ฟินนีย์ หนึ่งในกลุ่ม Extropians ที่เข้าร่วมกับทิม เมย์ในการชุมนุม Cypherpunk เพิ่งเริ่มมีส่วนร่วมในการใช้งาน PGP ของฟิล ซิมเมอร์มันน์ ด้วยการใช้ประโยชน์จากความรู้ใหม่ของเขาเกี่ยวกับการเข้ารหัสลับกุญแจสาธารณะ ไม่นานนักฟินนีย์ก็ใส่ PGP เข้าไปในโค้ด remailer ของฮิวจ์

เพียงไม่กี่สัปดาห์หลังการประชุมครั้งแรก Cypherpunks ได้พัฒนา remailer ที่ใช้งานได้อย่างสมบูรณ์ และพวกเขาจะดำเนินการด้วย ฟินนีย์และ Cypherpunks คนอื่นๆ อีกหลายคนรับหน้าที่เป็นผู้ใช้งานโปรแกรม remailer เอง พร้อมแจกจ่ายซอฟต์แวร์และคู่มือเริ่มต้นเพื่อให้คนอื่นๆ สามารถเข้าร่วมได้ ด้วยเหตุนี้ remailers จึงเริ่มใช้งานได้ ในช่วงปลายปี 1992 ใครก็ตามที่มีคอมพิวเตอร์และการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตสามารถส่งอีเมลโดยไม่เปิดเผยข้อมูลเมตาดาต้าได้

ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ซิมเมอร์มันน์กำลังจะเปิดตัว PGP 2.0 การมีส่วนร่วมของฟินนีย์ในรุ่นนี้ส่งผลให้มีการปรับปรุงที่สำคัญจากเวอร์ชันแรก และซอฟต์แวร์ตอนนี้รวมถึงระบบ web-of-trust เพื่อให้ผู้ใช้สามารถรับรองแบบเข้ารหัสว่ากุญแจสาธารณะเป็นของบุคคลใดบุคคลหนึ่งจริงๆ

ด้วยซอฟต์แวร์ remailer ใหม่เอี่ยมของฮิวจ์และเครื่องมือเข้ารหัสลับเวอร์ชันอัปเกรดของซิมเมอร์มันน์ กลุ่ม Cypherpunks ก็เริ่มต้นได้ดี

แต่ไม่นานก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องถูกบังคับให้ตั้งรับ ...
