# Eric Hughes

## Eric Hughes

When Eric Hughes in the late 1980s—then in his mid-twenties—studied mathematics at Berkeley, the cryptographic revolution had already made its way into the curriculum. By the time he graduated, he was well versed in the recent innovations by the likes of Whitfield Diffie, Martin Hellman, Ralph Merkle, and David Chaum. And like them, Hughes intuitively understood the promising potential of their breakthroughs in the context of an increasingly digitized society.

Hughes found that fundamental human rights, like the right to privacy, were under constant threat from governments. Even if some of these rights were legally guaranteed, governments seemed to always have a way of encroaching on them if and when they were able to do so.

For Hughes, modern cryptography offered a way to safeguard individual privacy without having to rely on law or legislation, or the interpretation of them by politicians and judges. The right to private communication could instead be secured through technologies like public key cryptography and mix networks.

The level of privacy that could be obtained with strong cryptography, he realized, might ultimately offer immunity from physical threats and force altogether. As long as anonymous internet users could keep their real-world identities a secret, nothing they’d do or say online could possibly subject them to bodily harm.

When the young mathematician heard that Chaum had founded a company in the Netherlands to implement an electronic cash system, the Berkeley graduate decided to apply for a job. Like Chaum, he believed that money would become digital one way or another, and a privacy-preserving form of currency could mean the difference between a free society and a totalitarian dystopia. And Hughes believed that Chaum’s cryptographic protocols had the potential to make that difference. Chaum, in turn, believed that Hughes would be a good fit for his company; he was hired.

But when Hughes in 1991 arrived in Amsterdam to begin his new endeavor, he rather quickly became disenchanted by what he found at the DigiCash offices. Chaum, Hughes discovered to his dismay, had made smart cards—the tamper-proof, credit card-sized computers specifically designed for payments—the centerpiece of his design. Rather than relying purely on the power of mathematics and perfecting the cryptographic protocols needed to deploy electronic cash for the internet, he found that DigiCash was focusing on expensive and unauditable hardware products to facilitate offline payments.

Hughes believed Chaum was making a gross strategic mistake by undervaluing pragmatism and cost efficiency in favor of experimental features, and the young mathematician eventually concluded that DigiCash wasn’t the place for him after all. He left the startup after only six weeks in Amsterdam.

Back in California, Hughes considered finding a place to live that was a bit closer to the sea. He decided to spend a few days house hunting in Santa Cruz, where he could stay with an old friend who’d moved there a few years prior: Tim May.

When Eric Hughes arrived in Santa Cruz in 1991, May shared his vision for anonymous information markets with him. He explained how BlackNets would leverage the kind of privacy tools that Hughes had been studying and wanted to build, and how they could bring down (or at least drastically reduce the size of) big corporations and government institutions.

Although Hughes didn’t consider himself a free market libertarian to the same extent as Tim May did, the concept of anonymous information markets intrigued him just as much, and for the next couple of days, the far-reaching potential of modern cryptography was all the two of them could talk about. As they philosophized about the implications of anonymous networks, the viability of pseudonymous reputation systems, and the prospects of borderless payments, house hunting had to wait.

But after a few days of discussing potentially game-changing use cases for public key encryption, remailers, and digital cash, their conversations kept leading back to the same nagging question.

Why were there still no software tools that implemented these protocols?

None of the breakthrough crypto innovations proposed since the 1970s were actually being put to practice by real people, because there were no computer programs available that implemented these protocols. While academic papers detailed how Alice and Bob could communicate privately thanks to the Diffie-Hellman key exchange or RSA encryption, this was, at the end of the day, completely useless as long as there was no software that performed these tasks for Alice and Bob.

Granted, a few such projects were in development. Indeed, Chaum was working on an electronic cash system—even though he wasn’t quite developing it in the way that Hughes would have liked. In addition, one of May’s fellow Extropians, the local Bay area computer scientist and cryptographer Phil Zimmermann, was working on RSA-based public key encryption software called Pretty Good Privacy (PGP).

Still, this seemed like very meager results when considering the magnitude of the breakthroughs that made May and Hughes so excited for the future. While the new wave of crypto had been spreading across academia for about fifteen years, and a series of successful Crypto conferences had showcased a range of groundbreaking concepts, actual software development was lagging far behind.

## เอริค ฮิวจ์ส

เมื่อ Eric Hughes ในปลายทศวรรษ 1980 ตอนอายุ 20 กลางๆ ศึกษาคณิตศาสตร์ที่ Berkeley การปฏิวัติการเข้ารหัสลับได้เข้าสู่หลักสูตรแล้ว เมื่อเขาจบการศึกษา เขามีความรู้เกี่ยวกับนวัตกรรมล่าสุดโดย Whitfield Diffie, Martin Hellman, Ralph Merkle และ David Chaum เป็นอย่างดี และเช่นเดียวกับพวกเขา Hughes เข้าใจศักยภาพอันน่าสัญญาในการก้าวกระโดดของพวกเขาในบริบทของสังคมดิจิทัลที่เพิ่มขึ้น

Hughes พบว่าสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน เช่น สิทธิในความเป็นส่วนตัว ถูกคุกคามอยู่เสมอจากรัฐบาล แม้ว่าสิทธิบางอย่างจะได้รับการรับรองโดยกฎหมาย แต่รัฐบาลก็ดูเหมือนจะมีทางบุกรุกเสมอหากพวกเขาสามารถทำได้

สำหรับ Hughes การเข้ารหัสลับสมัยใหม่เป็นวิธีการปกป้องความเป็นส่วนตัวของปัจเจกบุคคลโดยไม่ต้องพึ่งพากฎหมายหรือการตีความโดยนักการเมืองและผู้พิพากษา สิทธิในการสื่อสารส่วนตัวสามารถรักษาได้ผ่านเทคโนโลยีอย่างการเข้ารหัสลับแบบกุญแจสาธารณะและเครือข่าย mix

ระดับความเป็นส่วนตัวที่สามารถได้รับด้วยการเข้ารหัสลับที่แข็งแกร่งนั้น เขาตระหนักว่าในท้ายที่สุดอาจให้ภูมิคุ้มกันจากภัยคุกคามทางกายภาพและการบังคับใช้โดยสิ้นเชิง ตราบใดที่ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตที่ไม่ระบุชื่อสามารถเก็บตัวตนในโลกแห่งความเป็นจริงเป็นความลับ สิ่งที่พวกเขาทำหรือพูดออนไลน์ก็ไม่ทำให้พวกเขาต้องเจ็บตัว

เมื่อนักคณิตศาสตร์หนุ่มได้ยินว่า Chaum ก่อตั้งบริษัทในเนเธอร์แลนด์เพื่อใช้ระบบเงินสดอิเล็กทรอนิกส์ บัณฑิตจาก Berkeley จึงตัดสินใจสมัครงาน เช่นเดียวกับ Chaum เขาเชื่อว่าเงินจะกลายเป็นดิจิทัลไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และสกุลเงินที่เก็บรักษาความเป็นส่วนตัวอาจหมายถึงความแตกต่างระหว่างสังคมเสรีและดินแดนเผด็จการ และ Hughes เชื่อว่าโปรโตคอลการเข้ารหัสลับของ Chaum มีศักยภาพที่จะสร้างความแตกต่างนั้น ในทางกลับกัน Chaum เชื่อว่า Hughes จะเข้ากับบริษัทของเขาได้ดี เขาได้รับการว่าจ้าง

แต่เมื่อ Hughes มาถึงอัมสเตอร์ดัมในปี 1991 เพื่อเริ่มการผจญภัยครั้งใหม่ เขากลับผิดหวังอย่างรวดเร็วกับสิ่งที่พบในออฟฟิศของ DigiCash Chaum ซึ่ง Hughes พบอย่างหงุดหงิดใจว่าเขาได้ทำให้สมาร์ตการ์ด - คอมพิวเตอร์ขนาดบัตรเครดิตป้องกันการปลอมแปลงซึ่งออกแบบมาเพื่อการชำระเงินโดยเฉพาะ เป็นศูนย์กลางของการออกแบบของเขา แทนที่จะพึ่งพาพลังของคณิตศาสตร์อย่างเต็มที่และปรับปรุงโปรโตคอลการเข้ารหัสที่จำเป็นในการใช้เงินสดอิเล็กทรอนิกส์สำหรับอินเทอร์เน็ต เขาพบว่า DigiCash กำลังมุ่งเน้นไปที่ฮาร์ดแวร์ราคาแพงและตรวจสอบไม่ได้เพื่ออำนวยความสะดวกในการชำระเงินแบบออฟไลน์

Hughes เชื่อว่า Chaum กำลังทำผิดพลาดอย่างมหันต์ในเชิงกลยุทธ์โดยการประเมินค่าความเป็นไปได้ในทางปฏิบัติและความคุ้มค่าต่ำเกินไปเพื่อเอื้ออำนวยต่อคุณสมบัติแบบทดลอง และนักคณิตศาสตร์หนุ่มในที่สุดก็ลงความเห็นว่า DigiCash ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะกับเขาอีกต่อไป เขาออกจากสตาร์ทอัพหลังจากอยู่ที่อัมสเตอร์ดัมเพียง 6 สัปดาห์

เมื่อกลับมาที่แคลิฟอร์เนีย Hughes คิดจะหาที่อยู่ที่อยู่ใกล้ทะเลมากขึ้น เขาตัดสินใจใช้เวลาไม่กี่วันล่าบ้านในซานตาครูซ ซึ่งเขาสามารถพักอยู่กับเพื่อนเก่าที่ย้ายไปอยู่ที่นั่นเมื่อไม่กี่ปีก่อน Tim May

เมื่อ Eric Hughes มาถึง Santa Cruz ในปี 1991 May ได้แบ่งปันวิสัยทัศน์ของเขาเกี่ยวกับตลาดข้อมูลที่ไม่ระบุตัวตนกับเขา เขาอธิบายว่า BlackNets จะใช้ประโยชน์จากเครื่องมือปกป้องความเป็นส่วนตัวประเภทที่ Hughes ได้ศึกษาและต้องการสร้างอย่างไร และจะทำให้บริษัทใหญ่และสถาบันของรัฐบาลล่มสลายได้อย่างไร (หรืออย่างน้อยก็ลดขนาดลงอย่างมาก)

แม้ว่า Hughes จะไม่ถือว่าตัวเองเป็นเสรีนิยมตลาดเสรีในระดับเดียวกับที่ Tim May ทำ แต่แนวคิดเรื่องตลาดข้อมูลที่ไม่ระบุตัวตนก็น่าสนใจสำหรับเขาเช่นกัน และในอีกสองสามวันข้างหน้า ศักยภาพที่กว้างไกลของการเข้ารหัสลับสมัยใหม่เป็นสิ่งเดียวที่ทั้งสองคนพูดถึงได้ ในขณะที่พวกเขาปรัชญาเกี่ยวกับผลกระทบของเครือข่ายที่ไม่ระบุตัวตน ความเป็นไปได้ของระบบชื่อเสียงแบบใช้นามแฝง และแนวโน้มของการชำระเงินแบบไร้พรมแดน การล่าบ้านก็ต้องรอไปก่อน

แต่หลังจากหลายวันที่หารือเกี่ยวกับกรณีการใช้งานที่อาจเปลี่ยนเกมได้สำหรับการเข้ารหัสลับแบบกุญแจสาธารณะ remailers และเงินดิจิทัล บทสนทนาของพวกเขาก็ย้อนกลับไปสู่คำถามชวนหงุดหงิดเดิม ๆ

ทำไมจึงยังไม่มีเครื่องมือซอฟต์แวร์ที่ใช้โปรโตคอลเหล่านี้?

ไม่มีนวัตกรรมการเข้ารหัสลับที่สร้างขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ได้ถูกนำมาใช้งานจริงโดยผู้คนจริงๆ เพราะไม่มีโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ใช้โปรโตคอลเหล่านี้ ในขณะที่บทความทางวิชาการอธิบายว่า Alice และ Bob สามารถสื่อสารกันอย่างเป็นส่วนตัวได้อย่างไรด้วย Diffie-Hellman key exchange หรือ RSA encryption สิ่งนี้ในท้ายที่สุดก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงตราบใดที่ไม่มีซอฟต์แวร์ที่ทำงานเหล่านี้แทน Alice และ Bob

อย่างไรก็ตาม มีโครงการดังกล่าวอยู่บ้างที่กำลังพัฒนา อันที่จริง Chaum กำลังทำงานกับระบบเงินสดอิเล็กทรอนิกส์ แม้ว่าเขาจะไม่ได้พัฒนามันในแบบที่ Hughes ต้องการก็ตาม นอกจากนี้ Phil Zimmermann นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์และนักเข้ารหัสลับในพื้นที่ Bay area ซึ่งเป็นหนึ่งในเพื่อน Extropians ของ May กำลังทำงานกับซอฟต์แวร์เข้ารหัสลับกุญแจสาธารณะแบบ RSA ที่เรียกว่า Pretty Good Privacy (PGP)

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงขนาดของความก้าวหน้าที่ทำให้ May และ Hughes ตื่นเต้นกับอนาคต สิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นผลลัพธ์เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในขณะที่คลื่นลูกใหม่ของการเข้ารหัสลับแพร่กระจายไปทั่ววงการวิชาการเป็นเวลาประมาณ 15 ปี และการประชุม Crypto ที่ประสบความสำเร็จหลายครั้งได้แสดงให้เห็นถึงแนวคิดที่สร้างสรรค์หลากหลาย แต่การพัฒนาซอฟต์แวร์ที่แท้จริงกลับล้าหลังไปมาก
